Ο χορός συγκινεί ψυχές και εμπνέει ακροατήρια

Δημοσιεύτηκε στις 28 Απριλίου 2022

Η Διεθνής Ημέρα Χορού καθιερώθηκε το 1982 από τη Διεθνή Επιτροπή Χορού του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου προς τιμήν του Γάλλου χορευτή, χορογράφου και συγγραφέα Ζαν-Ζωρζ Νοβέρ (Jean-Georges Noverre, 1727 – 1810), δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου. 

Η Διεθνής Ημέρα Χορού, η οποία εορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Απριλίου -ημέρα γέννησης του Ζαν-Ζωρζ Νοβέρ-, είναι αφιερωμένη στον χορό με στόχο να γιορτάσει την καθολικότητα αυτής της τέχνης, να υπερβεί κάθε πολιτικό, πολιτισμικό και εθνικό εμπόδιο και να φέρει κοντά τους ανθρώπους μέσα από την κοινή τους γλώσσα – τον χορό.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, σε συνεργασία με τη Διεθνή Επιτροπή Χορού (IDC) και το World Dance Alliance, προσκαλεί κάθε χρόνο μία προσωπικότητα του χορού να γράψει το Διεθνές Μήνυμα, το οποίο μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη), αλλά και από ομάδες χορού σε όλο τον κόσμο.

Η διακεκριμένη χορεύτρια μπαλέτου και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Εθνικού Μπαλέτου της Κορέας, KANG Sue-jin (Κανγκ Σου-τζι), έχει επιλεγεί φέτος για τη συγγραφή του μηνύματος για τη Διεθνή Ημέρα Χορού 2022.

Μήνυμα για τη Διεθνή Ημέρα Χορού 2022

KANG Sue-jin, Νότια Κορέα 
Χορεύτρια, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Εθνικού Μπαλέτου της Κορέας

Ο όλεθρος της νόσου Covid-19 σταμάτησε την τόσο ελεύθερη ζωή που ξέραμε και εν μέσω αυτής της τραγωδίας μας κάνει να ξανασκεφτούμε τις έννοιες του «χορού» και των «χορευτών». Στο μακρινό παρελθόν, ο χορός ήταν μια αρχέγονη μορφή έκφρασης και επικοινωνίας μέσω χειρονομιών· έγινε παραστατική τέχνη που συγκινεί ψυχές και εμπνέει ακροατήρια. Είναι μια πρόσκαιρη μορφή τέχνης που είναι δύσκολο να την επαναφέρεις στην αρχική της μορφή, αφού ολοκληρωθεί, γιατί δημιουργείται με ολόκληρο το σώμα και την ψυχή. Ο χορός αποτελείται από εφήμερες στιγμές που προορίζουν τους χορευτές να βρίσκονται εν κινήσει για πάντα. Κι όμως, η πανδημία της Covid-19 περιόρισε ή ακόμα και μπλόκαρε την τέχνη του χορού, στην αρχική της μορφή. 

Παρόλο που η κατάσταση βελτιώνεται, οι παραστάσεις χορού υπόκεινται ακόμα σε πολλούς περιορισμούς. Αυτό μας κάνει να εκτιμάμε τις πολύτιμες αναμνήσεις εποχών όπου ο χορός και οι χορευτές άστραφταν σαν πολύτιμα πετράδια, μεταφέροντας τον ανθρώπινο πόνο και αγωνία, την ανθρώπινη θέληση και ελπίδα για ζωή και φωτίζοντας τον κόσμο. 

Με τον ίδιο τρόπο, είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι στον απόηχο της επιδημίας της Μαύρης Πανώλης στη Μεσαιωνική Ευρώπη, το μπαλέτο Ζιζέλ που αφηγείται μια ιστορία αγάπης πέρα από τον θάνατο, ανέβηκε στην Όπερα του Παρισιού στις 28 Ιουνίου 1841, με μια εκρηκτικά θετική ανταπόκριση. Από τότε, η Ζιζέλ έχει ανέβει σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, για να παρηγορήσει και να ενθαρρύνει τις ψυχές της ανθρωπότητας που καταρρακώθηκαν από την πανδημία. Και η δική μου αντίληψη αυτού του έργου είναι η ίδια με αυτήν που διαφάνηκε σε εκείνη την πρώτη παράσταση της Ζιζέλ, το υπέροχο πνεύμα μιας μπαλαρίνας που αγωνίζεται να δραπετεύσει από τα βάσανα αυτού του κόσμου.

Το αποκαμωμένο και γεμάτο μοναξιά κοινό διψάει για συμπόνια και παρηγοριά από τους χορευτές. Ως χορευτές πιστεύουμε πως το χτύπημα των φτερών μας δίνει ελπίδα στις καρδιές εκείνων που αγαπούν την τέχνη του χορού και κουράγιο να ξεπεράσουν αυτή την πανδημία. 

Η καρδιά μου έχει ήδη αρχίσει να χτυπά δυνατά. 

Μετάφραση στα ελληνικά από την αγγλική μετάφραση του πρωτότυπου μηνύματος στα κορεάτικα: Γιόλα Κλείτου
για το Κυπριακό Κέντρο Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΚΚΔΙΘ)