O κύριος Μιχάλης μάς έφτιαξε μερακλίδικο μεζέ σε ένα αυθεντικό απάχικο ταβερνάκι εκτός πόλης

Δημοσιεύτηκε στις 07 Απριλίου 2025

Γράφει ο Μιχάλης Χριστοδούλου

Αναζητώντας αυθεντικούς ανθρώπους και χώρους που φτιάχνουν νόστιμο φαγητό της ώρας χωρίς πολλά φτιασίδια και προσπάθειες εντυπωσιασμού μάθαμε για το απάχικο ταβερνάκι του κυρίου Μιχάλη, Μίκης για τους φίλους, στον προσφυγικό συνοικισμό του Πέρα Χωριού Νήσου στη Λευκωσία.

Τα καλά λόγια που ακούσαμε και η περιέργια να γνωρίσουμε από κοντά τον περιβόητο κύριο Μιχάλη και να γευτούμε τα καλούδια του μας οδήγησε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου μέχρι εκεί. Ο συγκεκριμένος χώρος είναι το Σωματείο Ευαγόρας Παλληκαρίδης Λιβερών αλλά την τελευταία δεκαετία το διαχειρίζεται ο κύριος Μιχάλης και είναι γνωστό ως η ταβέρνα του Μίκη για τους μυημένους.

Εξωτερικά ο χώρος σε προδιαθέτει πως βρίσκεται μπροστά σε ένα αυθεντικό απάχικο. Φωτάκια στο εξωτερικό, η ελληνική σημαία να ανεμίζει, ξύλινη περίφραξη και μία μικρή αυλή που τα καλοκαίρια γεμίζει ασφυκτικά από μερακλήδες για να απολαύσουν το εξαιρετικό οφτό του κυρίου Μιχάλη που ψήνει στον ξυλόφουρνό του πίσω από το ταβερνάκι.

Τι είναι το απάχικο;
Η λέξη «απάχικο» είναι παλιά ελληνική αργκό και προέρχεται από τη λέξη «απάχης», που χαρακτήριζε τους μάγκες και τους ρεμπέτες των αρχών του 20ού αιώνα — συχνά με στιλ, ιδιόρρυθμη συμπεριφορά, και επαφή με τη ρεμπέτικη κουλτούρα. Άρα, όταν κάποιος λέει «απάχικο ταβερνάκι», συνήθως εννοεί: Ένα παλιού τύπου ταβερνάκι με ρεμπέτικη ατμόσφαιρα, με χαμηλό φωτισμό, λαϊκή μουσική, ίσως ζωντανό μπουζούκι, ρετρό διακόσμηση, αυθεντικό φαγητό, κρασί ή ρετσίνα, ένα μέρος που θυμίζει εποχές όπου οι "απάχηδες" σύχναζαν εκεί. Πρόκειται δηλαδή για ένα χαϊδευτικό και ρομαντικό τρόπος να περιγράψει κάποιος ένα αυθεντικό, λαϊκό, και κάπως "παλιακό" στέκι με χαρακτήρα.

Αυτό ακριβώς είναι και το ταβερνάκι του κυρίου Μιχάλη ο οποίος μας υποδέχτηκε εγκάρδια, με χαμόγελο και είχε την έγνοια να μας ευχαριστήσει με το τραπέζι μας και το φαγητό του. Το ταβερνάκι είναι ανοικτό καθημερινά, μεσημέρι-βράδυ. Τα μεσημέρια σερβίρει μαγειρευτά, πιάτα της ώρας, όσπρια και ψάρι είναι Πέμπτη και έχει απομείνει από την Τετάρτη. Κάθε Τετάρτη ο κύριος Μιχάλης από πολύ νωρίς το πρωί πάει στην ψαραγορά Ζυγίου και προμηθεύεται φρεσκότατα ψάρια για τους πελάτες του.

Έτσι, οι Τετάρτες καθιερώθηκαν ως ημέρα ψαροφαγίας και οι θαμώνες καταφθάνουν για φρεσκότατη ψαριά από γόπες μέχρι μπαρμπούνια, ό,τι βγάλει το δίχτυ. Πέραν από τις Τετάρτες που το μαγαζί σερβίρει φρέσκο ψάρι, κάθε Παρασκευή γίνεται τρικούβερτο γλέντι με ζωντανή μουσική και τραγούδι.

Εμείς, καθίσαμε στις τόνενες καρέκλες, η μουσική έπαιζε διαπασών, μία μεγάλη γυναικοπαρέα διασκέδαζε ενώ μερικά σκόρπια τραπέζια απολάμβαναν τα μεζεδάκια του μαγαζιού αλλά και το ποδόσφαιρο που έπαιζε στην τηλεόραση. Ο μεζές εδώ δεν έχει σταθερά πιάτα αφού η κουζίνα βγάζει ό,τι έχει η αγορά και η εποχή. Έτσι, άρχισαν να φτάνουν κοντά μας η φρεσκοκομμένη σαλάτα με φέτα, φρέσκο λεμόνι, ελιές τσακιστές, ταχίνι, κυπριακή πιτούλα και παγωμένη μπίρα.

Ακολούθησαν ένα νοστιμότατο, μαμαδίστικο πουργούρι με καλοφτιαγμένα αφέλια, εξαιρετικό συκώτι της κατσαρόλας, χαλούμι, λουκάνικο και θεσπέσια λούντζα, φρεσκοκομμένες και φρεσκοτηγανισμένες πατάτες που ήταν ένα μεγάλο "συν" για το ταβερνάκι, καλοψημένο χοιρινό σουβλάκι, ζουμερότατες σεφταλιές μαμούθ από τις πιο νόστιμες που δοκιμάσαμε και τέλος χοιρινή πανσέτα. Γεύσεις αυθεντικές, καλοφτιαγμένες, χωρίς καμία προσπάθεια εντυπωσιασμού, με ποιοτικές πρώτες ύλες, καλό κρέας, φρέσκα υλικά που μας ικανοποίησαν. Περισσότερο βέβαια εδώ απολαμβάνεις την ατμόσφαιτα, σχεδόν κινηματογραφική από ταινία του Γιάννη Οικονομίδη ενώ κυρίως σε κερδίζει ο καλόκαρδος κύριος Μιχάλης.

Το δείπνο ολοκληρώνεται με ωραιότατα πουρέκια της αναρής και τον κύριο Μιχάλη να μας τσουγκρίζει κάθε τόσο το ποτήρι ενώ στο τέλος κάθισε μαζί μας και μας αφηγήθηκε την μυθιστορηματική ζωή του. Σε πολύ νεαρή ηλικία πήρε τη ζωή στα χέρια τους δουλεύοντας σκληρά ενώ σύντομα αντιλήφθηκε πως δεν θέλει να έχει αφεντικά. Έτσι, αποφάσισε να γίνει ο ίδιος αφεντικό του εαυτού του ξεκινώντας με μικρή επιχείρηση ρούχων μέχρι που έφτασε στην εστίαση. Δημιούργησε μερικά από τα πιο γνωστά μαγαζιά της Λευκωσίας των '80s και '90s, έκανε 4 γάμους, απέκτησε τρία παιδιά και σήμερα μαζί με την σύντροφό του διατηρεί το ταβερνάκι στο Πέρα Χωριό Νήσου.

"Δεν είναι δουλειά για μένα αυτό εδώ. Είναι το χόμπι μου, περνώ ωραία. Όλοι μου οι πελάτες είναι φίλοι μου". Το ρωτήσαμε πότε ξεκουράζεται και μας απάντησε: "Δεν μπορώ να κάτσω σπίτι. Δευτέρα είπα θα είμαι κλειστός αλλά άμα έχει ποδόσφαιρο με ψάχνουν και θέλουν να τους ανοίξω. Τι να κάνω; Έρχομαι".

Αυτό το απάχικο ταβερνάκι δεν είναι απλά ένα ακόμα εστιατόριο. Έχει ψυχή και ανθρωπιά, φιλοξενία και χαμόγελα. Ο κύριος Μιχάλης ξέρει να προσφέρει απλόχερα κι αυτό είναι ό,τι καλύτερο.

(99149045) Μπέλαπαϊς 4, Πέρα Χωριό, Λευκωσία. Δ-Κ 11.00-00.30.