Η ταβέρνα που γράφει ιστορία από το 1948

Δημοσιεύτηκε στις 22 Αυγούστου 2017

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο! Η μια όψη του νομίσματος στο χώρο της εστίασης παρουσιάζει ένα μεγάλο αριθμό καταλυμάτων, που σαν πυροτέχνημα ‘λάμπουν’ δια της παρουσίας τους το μέγιστο μια πενταετία, ενώ η άλλη όψη δείχνει ένα πολύ μικρό αριθμό εστιατορίων, που αντέχουν αναλλοίωτα στον χρόνο, έστω και αν έχουν αλλάξει χέρια, από γενιά σε γενιά. Κλασική περίπτωση της δεύτερης και επιθυμητής όψης του νομίσματος, η ταβέρνα Βαγγέλης στο Παραλίμνι, που καλά κρατεί από το 1948, με την πέμπτη γενεά της οικογένειας τώρα, να πρωτοστατεί στο μοντέρνας σχεδιαστικής ‘κοπής’ καλοκαιρινό παραπούλι, στον ίσως πιο hot καλοκαιρινό δρόμο του νησιού, τη Λεωφόρο Πρωταρά στην ομώνυμη περιοχή.

Μια περιοχή που μας τράβηξε κι εμάς στα δίκτυά της ένα δροσερό βραδάκι του Ιούλη, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με ένα συνονθύλευμα αρωμάτων και εικόνων από σχαροψημένα κρεατικά, ψαρικά και μεζεκλίκια, που δύσκολα μπορούσαμε να αντισταθούμε. Τα σκηνικά της καταπράσινης πίσω αυλής με μερική θέα της θάλασσας, το άφθονο ξύλο, οι έξυπνες φωτιστικές λύσεις με πρωταγωνιστές τα αιωρούμενα κατσαρολικά και μαγειρικά σκεύη, έκλεψαν τις πρώτες εντυπώσεις. Στο περί φαγητού δίλημμα, το οποίο γυρόφερνε μεταξύ της ψαροποικιλίας, ούτω καλούμενης ‘Δίκτυ του ψαρά’, και του παραδοσιακού κρεατομεζέ, η ψήφος έπεσε στη δεύτερη επιλογή.

Το σέρβις, δοσμένο κυρίως από νεαρά, ορεξάτα παιδιά, ήταν αρκετά γρήγορο, με μας να δεχόμαστε σχεδόν αμέσως το σκεπασμένο με καρωτό ύφασμα, ζεστό καρβελάκι ψωμί, μαζί με ελαιοπολτό και αρωματικό βούτυρο, πλάι σε φρεσκοκομμένη σαλάτα, πλούσια σε ντομάτα, φέτα, μαύρες ελιές και κάππαρη. Ταχίνι, τζατζίκι, μελιτζανοσαλάτα και τσακιστές ελιές στο προσκήνιο, δίπλα από μια πιατελίτσα με άκοπη μελιτζάνα, ρόκα, κουλούμπρα, καρότα και χοντρό αλάτι σε μπολάκι. Η παγωμένη μπύρα KEO, δρόσισε και αρωμάτισε το στόμα, πριν φτάσουν οι τηγανιτές πούλλες κολοκασιού, το σουσαμένιο χαλούμι με χαρουπόμελο και το πρωτότυπο ανά το παγκύπριο, ξυλάκι με χαλούμι, μανιτάρι, λούντζα, ντομάτα και λεπτό λουκάνικο. Η ροή των πιάτων, συνέχισε να είναι γρήγορη, φέρνοντάς μας αμέσως αντιμέτωπους με τηγανιά κολυκυθιών, μανιταριών και αυγού, αλλά και με ιδανικά ζεματιστά σαλιγκάρια, συκωτάκι ανάκατο με κριθαράκι και ζεστούς κι αφράτους τηγανιτούς κεφτέδες.

Η υπόδειξη από τον σερβιτόρο ότι η μεζεδοκατάνυξη είχε ακόμη κι άλλους σταθμούς, μας έκανε να αφήσουμε για λίγο τα πιρούνια κάτω, μα όχι για πολύ, γιατί αφίχθηκε αμέσως το τηγανιτό κουνέλι με πατάτες, το χοιρινό περασμένο σε μεταλλική σμίλα, σουβλάκι μαζί με σπιτικότατες σιεφταλιές. Η λήξη δόθηκε με ξεκοκαλισμένο κοτόπουλο και μπριζολάκι σχάρας, που και τα δυο ικανοποίησαν το στόμα.

Ευχάριστη έκπληξη, η ερώτηση από το σερβιτόρο, για επιλογή δυο επιδορπίων από μια γκάμα προτάσεων, που μας απαρίθμησε, από τα οποία δεν αντισταθήκαμε στον μπακλαβά με παγωτό και στους θελκτικούς λοκουμάδες.