H Κωνστάντια Δημητριάδου-Κωνσταντίνου, μας ταξιδεύει από τη Μηλιού μέχρι την παραλία του Κόννου

Δημοσιεύτηκε στις 23 Αυγούστου 2021

Γνωστά άτομα που γεννήθηκαν ή διαμένουν στην Κύπρο, 15 φύσει και θέσει νησιώτες, περιγράφουν στον Ανδρέα Κάτσιη τον αγαπημένο τους προορισμό, εκθειάζοντας πόλεις και χωριά και δίνοντας tips για βόλτες αλλά και road trips.

Ανάμεσά τους και η Director της Cal Creative Communication, Κωνστάντια Δημητριάδου-Κωνσταντίνου, η οποία μας ταξιδεύει από τη Μηλιού μέχρι την παραλία του Κόννου.

Μέσα μου αισθανόμουν ανέκαθεν πολίτης του κόσμου. Λατρεύω την ενέργεια της Αθήνας, τη μαγεία των Κυκλάδων, τα ονειρεμένα στενά της Ρώμης και τα ένδοξα Παρίσια. Και παρά το γεγονός ότι τα ταξίδια κάνουν την ψυχή μου να αγαλλιάζει και το μέσα μου να σείεται, εξού και προσπαθώ να περνάω ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου με μια βαλίτσα στο χέρι, η Κύπρος είναι πάντα εδώ. Για να μας θυμίζει, σαν σε ασπρόμαυρο γκρο πλαν, ζεστά παιδικά καλοκαίρια με γεύση καρπούζι. Για να μας θυμίζει τα ξυπόλητα χρόνια της αθωότητας μπροστά σε εκπληκτικά ηλιοβασιλέματα.

Τα δικά μου παιδικά καλοκαίρια έχουν ως φόντο τους την Πάφο. Θυμάμαι σαν χθες τη διαδρομή μαζί με τον μπαμπά μου από τη Λευκωσία μέχρι το σπίτι της γιαγιάς, το πνιγμένο στο κατάφυτο σκηνικό. Θυμάμαι home-made χαλλούμι και γλυκά του κουταλιού, σερβιρισμένα σε αυλές με αγιόκλημα και τεράστιες γλάστρες με γεράνια. Θυμάμαι ανθρώπους τόσο αυθεντικούς που όμοιούς τους δεν ξανασυνάντησα στην πορεία. Και κάπως έτσι, η Πάφος κέρδισε για πάντα, και για όσο κρατάει το πάντα, μια θέση στην καρδιά μου. Μετά την άγρια εφηβεία μου, σ’ αυτήν άρχισα ασυνείδητα (ή συνειδητά;) να επιστρέφω στα χρόνια της ενήλικης ζωής μου. Δεν μπορούσα να φανταστώ καλοκαίρια αλλού, τα πρώτα χρόνια της γέννησης του γιου μου. Ως οικογένεια των τριών, περάσαμε μαγικούς Αύγουστους και φθινόπωρα σε σπίτια με χτιστά τζάκια και πλακόστρωτες αυλές, σε χωριά όπως η Μηλιού, και αργότερα, ως οικογένεια των τεσσάρων, σε «άγριες» παραλίες του Ακάμα την ώρα που έδυε ο ήλιος. Βουτιές μέχρι αργά το βράδυ σε εκείνη τη συγκεκριμένη, ήσυχη παραλία που λατρεύουμε, με gin & tonic στο χέρι και γέλια μωρών –των δικών μας– στο background.

Κι αργότερα, όταν τα μωρά μεγάλωσαν κάπως –κι ας παρέμειναν ολόιδια τα γέλια τους–, την ίδια αυθεντική Κύπρο συνεχίσαμε και συνεχίζουμε να αναζητάμε μαζί τους. Οι βουτιές μας πια μεταφέρονται συχνά-πυκνά στη μικρή αποβάθρα του Κόννου και η συνέχεια περιλαμβάνει απομεσήμερα με λουκούλλεια γεύματα στον «Σπαρτιάτη» λίγο πιο κάτω. Δεν δύναται να πάει κανείς και να μην απολαύσει το εκπληκτικό γεμιστό με φέτα καλαμάρι και το υπέροχο carpaccio με νότες τζίντζερ, καθώς πέφτει ο ήλιος. Με ένα ποτήρι κρασί και με εκείνα τα ίδια, δικά του γνώριμα γέλια. Γιατί αυτή είναι κυρίως η Κύπρος για μένα. Οι γνώριμοι άνθρωποι, τα γνώριμα ηλιοβασιλέματα και οι στιγμές κάτω από τον ίδιο, γνώριμο ήλιο.

Σπαρτιάτης

Το εν λόγω κείμενο της Κωνστάντιας Δημητριάδου Κωνσταντίνου περιλαμβάνεται στο περιοδικό «IN LOVE With Cyprus», μια πολυτελή έκδοση του Συγκροτήματος ΔΙΑΣ, 196 σελίδων, γεμάτη Κύπρο, η οποία κυκλοφορεί στα περίπτερα στην τιμή των €2. Γιατί είμαστε «IN LOVE With Cyprus» και το φωνάζουμε με κάθε ευκαιρία!

*Τα δεκαπέντε κείμενα, ένας προορισμός σαν πρόταση από κάθε άτομο, θα δημοσιευτούν ξεχωριστά και όχι σε ένα ενιαίο άρθρο.