Κριτική: Σαν... Στου Ψυρρή

Δημοσιεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2013

Καθότι συνιστάται στις ημέρες μας και ολίγη οικονομική περισυλλογή, η ιδέα της ξαδέλφης για ένα βραδάκι στο "Σαν... Στου Ψυρρή", κέρδισε ψήφους, έναντι της ιδέας για ένα ταξιδάκι σε Αθήνα μεριά, με στόχο φυσικά τις ταβερνούλες του Ψυρρή και της Πλάκας. Γι' αυτό, εκείνο το φεγγαρόλουστο βραδάκι του Αυγούστου, το GPS μας προγραμματίστηκε για Παραλίμνι και με φάρο μας το παρακείμενο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, αφήνουμε το αυτοκίνητό μας στο χώρο στάθμευσης της γραφικής γειτονιάς. Το καταπράσινο γκαζόν της εντυπωσιακά μεγάλης αυλής της ταβέρνας, η πυκνή βλάστηση των μαυρομμάτων και των φίκων, αλλά και τα αρώματα των ζωηρών βασιλικών, καταγράφονται πρώτα στο μπλοκάκι εντυπώσεων της παρέας. Το πρόσφατα αναπαλαιωμένο δίχωρο του 1870 στο βάθος της αυλής, δημιουργεί, όμορφα φωτισμένο όπως είναι, φωτογραφικό ενδιαφέρον. Παγωμένη μπιρίτσα για ξεκίνημα και συνάμα εντατική μελέτη του ελληνοπρεπέστατου στο περιεχόμενό του, εδεσματολογίου του μεζεδοπωλείου, που όντως πετυχαίνει μόνο από την ανάγνωση των φαγητών του, να σε διακτινίσει γαστρονομικά από το Αγρίνιο μέχρι τη Σαντορίνη και από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τα Σφακιά. Μεζέδες της ξηράς (€18.50) και της θάλασσας (€21.50) ουζομεζές ή τσιπουρομεζές, 4+1 προτάσεις σε σαλάτες με ιδιαίτερη άποψη και χαρακτήρα, μα και μεζεδάκια για εκλεκτικούς (€2.50-€6.50) αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της καλογραμμένης και πλήρως επεξηγηματικής λίστας. Οι λάτρεις της μερίδας θα βρουν φυσικά τον παράδεισό τους, με κυρίως πιάτα για όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια (€8.50-€15) με δυνατές επιλογές το βλάχικο, αρνίσιο κότσι, τα σμυρναίικα σουτζουκάκια, τη γούνα Νάξου (λαβράκι ή τσιπούρα) και το χταπόδι σχάρας. Εμείς πάντως κάνουμε νεύμα στο σεφ Αντώνη Μαρκουλλή, γιο του ιδιοκτήτη, για τον κλασικό του μεζέ, ο οποίος αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι καθημερινά επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις στους μεζεδολάτρεις, fans του μαγαζιού. Η όρεξη στα φόρτε της με περιποιημένη ελληνική σαλάτα με ώριμες, γεμάτες γλύκα ντομάτες, παρέα με σπιτικές αλοιφές, με κορωνίδα την αγιορείτικη μελιτζανοσαλάτα, τον ταραμά που εντυπωσιάζει με την ισορροπημένη του υφή, τη σαντορινιά φάβα και την τυροκαυτερή. Όλα τα λεφτά για το μακρόστενο τραγανιστό καρβέλι που ευθύς βούτηξε στη σάλτσα από τους γίγαντες και ακολούθως στο σπετσοφάι Πηλίου, πλούσιο σε πικάντικα λουκάνικα και πιπεριές. Οι φρεσκοτηγανισμένοι, πολίτικοι κολοκυθοκεφτέδες ανέβασαν τον πήχη της γεύσης, μα ιδίως με την υφή τους στο στόμα, ενώ κορυφαία στον ουρανίσκο αποδείχτηκαν, τόσο το πλούσιο σε τυριά μπουγιουρντί, οι ντολμάδες γιαλαντζί (χωρίς κιμά) σκεπασμένοι με ανηθογιάουρτο και φυσικά η κορυφαία σφακιανόπιτα, διανθισμένη με σουσάμι και ποιοτικό μέλι. Ακόμη μια παγωμένη μπίρα για να υποδεχτούμε αισίως, ένα από τα best seller εδέσματα του μαγαζιού, το θεσσαλονικιό, χοιρινό, χειροποίητο γύρο, παρέα με τραγανές ροδέλες από πατάτες, πασπαλισμένες με κεφαλοτύρι και ρίγανη. Βαθιές ανάσες για τη συνέχεια, οι ζώνες χαλαρώνουν, με το σεφ Αντώνη, που τον συγχαίρω παρεμπιπτόντως που παίρνει την άποψη των θαμώνων του για τα μεζεδάκια του, να επανέρχεται δυναμικά με απίστευτα τρυφερό φιλέτο κοτόπουλο, γεμιστό με τυρί και μπέικον, άλλα και με χοιρινή πανσέτα και εξαίρετο, με όλη τη σημασία της λέξης, κότσι, ψημένο για πολλές ώρες στη γάστρα, παρέα με βοτανοευλογημένες πατατούλες. Παρόλο που ο κορεσμός χτύπησε κόκκινο, κανείς από την παρέα δεν αποχώρησε από την πραγματικά value for money ταβερνούλα, χωρίς να πάρει μια γεύση από το ορθά "καμένο", αρωματισμένο με μαστίχα, καζάν ντιπί (ο πάτος του καζανιού) του μαγαζιού συνοδευμένο από φρούτα εποχής, κομμένα το πρωί από το περιβόλι της οικογένειας.