"Να σου πω, χαίρομαι που τελικά επέλεξες τη Χλωροφύλλη"

Δημοσιεύτηκε στις 21 Απριλίου 2017

Ο Μάριος Θεοχάρους σκηνοθετεί για το Θέατρο Τσέπης το νέο θεατρικό έργο Χλωροφύλλη του Κύπριου θεατρικού συγγραφέα Κώστα Μαννούρη.

Ο Κώστας Μαννούρης κέρδισε φέτος το Βραβείο Θεατρικής Συγγραφής από τα Βραβεία Θεάτρου Κύπρου για το έργο του «Της Οικίας Ημών Εμπιπραμένης» ενώ το ίδιο βραβείο απέσπασε και το 2015 για το έργο του «Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου».

Φωτογραφίες: Θεοδώρα Ιακώβου 

Δύο νέοι και ταλαντούχοι άνθρωποι του κυπριακού θεάτρου που συναντήθηκαν για αυτή τη συνέντευξη και με δόσεις χιούμορ τα είπαν μεταξύ τους, κάνοντας οι ίδιοι ουσιαστικά τη συνέντευξη, ενθυμούμενοι την αρχή και υλοποίηση αυτής της παράστασης «Χλωροφύλλη» που κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη 26 Απριλίου στον Πολυχώρο Αποθήκες στη Λάρνακα. Και οι δύο είναι απολαυστικοί.

Λεπτομέρειες της παράστασης εδώ

Kώστας Mαννούρης: 'Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 2015 στη Λάρνακα για να διερευνήσουμε τη δυνατότητα μιας συνεργασίας. Σου έστειλα τότε κάποια κείμενα μεταξύ των οποίων ήταν και η "Χλωροφύλλη". Το συγκεκριμένο έργο το είχα στείλει περισσότερο σαν δείγμα γραφής, δεν ήταν μέσα στις προτεραιότητές μου να το προωθήσω τη δεδομένη στιγμή. Εσύ ωστόσο "κόλλησες" με τη "Χλωροφύλλη" επειδή τη συγκεκριμένη περίοδο ζούσες δράμα…

Μάριος Θεοχάρους: 'Τα κριτήριά μου ήταν καθαρά καλλιτεχνικά'.

Κ.Μ.: 'Ναι, καλά…'.

Μ.Θ.: 'Ενώ εσύ που το έγραψες… ήσουν καλά;'.

Κ.Μ.: 'Σιλάνς… Ας μιλήσουμε με καλλιτεχνικούς όρους. Γιατί τη "Χλωροφύλλη";'.

Μ.Θ.: 'Η ακύρωση κι η προδοσία στον έρωτα… και αλλού, είναι κάτι που αφορά όλους. Βρήκα την προσέγγιση του κειμένου αρχετυπική ως προς αυτό το ζήτημα. Με ιντρίγκαρε. Ο Αβέρκιος κλείνει την πόρτα στον έρωτα, η Βερενίκη αφήνει χώρο στην ελπίδα'.

Κ.Μ.: 'Μπορεί οι δύο αυτές τάσεις να ενυπάρχουν στο ίδιο άτομο'.

Μ.Θ.: 'Εννοείται. Αυτή είναι η μάχη που δίνουμε όλοι'.

Κ.Μ.: 'Είναι βέβαια κι ο νεαρός Ιούλιος που κομίζει στο έργο πιο υπόρρητα πράγματα. Θες να πεις κάτι γι' αυτό'.

Μ.Θ.: 'Κομίζει το άδηλο και το απάτητο. Τα υπόλοιπα στην παράσταση'.

ΚΜ: 'Μα, πες και κάτι ακόμη'.

Μ.Θ.: 'Όχι!'.

Κ.Μ.: 'Δεκτό'.

Μ.Θ.: 'Πες εσύ κάτι για τo έργο!'.

Κ.Μ.: 'Η υπόθεση διαδραματίζεται σ' ένα θερμοκήπιο, τα φυτά έχουν δεσπόζουσα θέση. Ο τίτλος του έργου αναφέρεται στη χημική ουσία που επιτρέπει στο φυτό να φωτοσυνθέτει και να τρέφεται. Θα έλεγα λοιπόν πως, όπως τα φυτά έχουν μια φυσική έλξη προς το φως για να ζήσουν, το ίδιο κι εμείς στρεφόμαστε από ένστικτό κι από θέληση προς την αγάπη. Αυτή μας τρέφει κι αυτή μας συντηρεί'.

Μ.Θ.: 'Και πού είναι η ελπίδα;.

Κ.Μ.: 'Σ' αυτό ακριβώς. Να έχουμε την καρδιά μας μόνιμα στραμμένη προς το φως. Εσύ πού βλέπεις την ελπίδα;'.

Μ.Θ.: 'Στον αγώνα, στη συνέχεια, είναι μια πάλη, δεν τα βάζουμε κάτω. Εκεί βλέπω την ελπίδα'.

Κ.Μ.: 'Ποιος νικά;'.

Μ.Θ.: 'Όλοι έχουν κέρδη και ζημιές'.

Κ.Μ.: 'Όπως λέει η Βερενίκη, στον έρωτα ο ένας αγαπά πιο πολύ. Πάντα. Για μένα αυτός είναι ο νικητής κι αυτός είναι κι ο χαμένος'.

Μ.Θ.: 'Ναι'.

Κ.Μ.: 'Ποιο ρόλο θα προτιμούσες, αυτού που αγαπά περισσότερο ή λιγότερο'.

Μ.Θ.: 'Αυτού που αγαπά περισσότερο'.

Κ.Μ.: 'Εύγε!'.

Μ.Θ.: 'Ευχαριστώ'.

Κ.Μ.: 'Μη σε ακούσω ποτέ να κλαυτείς γι' αυτό'.

Μ.Θ.: 'Ποτέ!'.

Κ.Μ.: 'Τι ελπίζεις να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας απ' την παράσταση;'.

Μ.Θ.: 'Το ότι η ελπίδα έχει κόστος, είναι όμως και μια συνειδητή πράξη εμπιστοσύνης προς τη ζωή. Είναι μια εκδήλωση πίστης προς τον άλλον και τη ζωή'.

Κ.Μ.: 'Να σου πω, χαίρομαι που τελικά επέλεξες τη "Χλωροφύλλη" παρότι ήθελα να σου πασάρω άλλο έργο'.

Μ.Θ.: 'Ποιο;'.

Κ.Μ.: 'Σιλάνς!'.