Η ταβέρνα που φτιάχνει κλέφτικο εδώ και ένα αιώνα

Δημοσιεύτηκε στις 09 Ιουνίου 2017

Το καλοκαίρι αναζητάμε αυλές, τραπεζάκια έξω, πράσινους κήπους, δροσερά στέκια και συνδεόμαστε ξανά με εκείνες τις παρέες που ανταμώνεις πάντοτε για παγωμένη μπίρα, νόστιμο φαγητό εντός και εκτός πόλης και ατελείωτη κουβέντα.

Η επίσκεψη στην Ταβέρνα του Θεοδόση στην Πάνω Δευτερά ήταν η αφορμή για την συνάντησή μας και πάλι. Η αυλή του άνοιξε, μαζί με την έναρξη του καλοκαιριού, τα τραπέζια βγήκαν έξω, οι φούρνου πυρώθηκαν ξανά και τα οκτάωρα ψησίματα του οφτού ξεκίνησαν και θα διαρκέσουν μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου.

Οφτό από γενιά σε γενιά
Μαζί με την παγωμένη μπίρα έφτασαν στο τραπέζι τα πρώτα συνοδευτικά για την ιεροτελεστία του οφτού. Φρεσκοκομμένη σαλάτα με φέτα, κυπριακό ψωμί φρυγανιά με ελαιόλαδο και ρίγανη, πρόβειο γιαούρτι, ταχίνι, ελιές τσακιστές, καππάρι και πεντανόστιμα κυπριακά κουπέπια με έντονη λεμονάτη γεύση. Ακολούθησε η πιατέλα με τις πατατούλες φούρνου που μοσχοβολούσαν κανέλα, μαζί με το θεσπέσιο ρύζι σε μορφή χυλού, ψημένου με το λίπος από το κρέας. Ο συνδυασμός τέλειος με επιστέγμασμα δροσερό μαχαλεπί.

Η Ταβέρνα του Θεοδόση φτιάχνει το οφτό της, με την τεχνοτροπία του συρτού, δηλαδή του κατσικίσιου κρέατος κομμένου σε μερίδες οι οποίες δένονται με σπάγκο ώστε να γνωρίζει ο ψήστης την ακριβή ατομική μερίδα και να πιάνονται εύκολα με το χέρι. Η μερίδα του οφτού με τις πατάτες, το ρύζι, τα κουπέπια και τα ορεκτικά κοστίζουν 12.50 ευρώ το άτομο.

Το οφτό του Θεοδόση ξεχωρίζει για την ποιότητα του κρέατος, δεν είναι τόσο λιπαρό, είναι πιο στεγνό λόγω της τεχνοτροπίας του ψησίματός τους και ψήνεται για ένα οκτάωρο σε σφραγισμένο και πυρωμένο βέβαια φούρνο. Ρωτήσαμε τον Θεοδόση αν υπάρχουν μυστικά για το καλό οφτό και η απάντηση ήταν αρνητική. Τότε μας ξετύλιξε και το κουβάρι της ιστορίας της ιστορικής αυτής ταβέρνας που όταν την μάθαμε πραγματικά εκπλαγήκαμε.

4 γενιές πριν
Σήμερα, σε ένα παράδρομο από τον κεντρικό δρόμο της Πάνω Δευτεράς θα βρεις μία κλασική, παραδοσιακή ταβέρνα, περιποιημένη και φροντισμένη. Ένας όμορφα αισθητικά εσωτερικός χώρος, με τζάκι για τα κρύα βράδια του χειμώνα, μικρά και μεγαλύτερα εργαλεία της κυπριακής αγροτικής ζωής και μαυρόασπρες φωτογραφίες στους τοίχους σε περιτριγυρίζουν αν καθίσεις στο εσωτερικό της ταβέρνας. Εξωτερικά εκτείνεται μία μεγάλη αυλή, με τραπεζάκια για τους καλοκαιρινούς μήνες, με μία σειρά από φούρνους στη μία πλευρά για το οφτό.

Από αυτή την αυλή όμως πέρασαν άνθρωποι και άνθρωποι τον περασμένο αιώνα όταν ο προ προπάππους του Θεοδόση, σημερινού ιδιοκτήτη διατηρούσε εκεί ένα χάνι, χώρο φιλοξενίας όπου διανυκτέρευαν οι ταξιδιώτες που θα μετέβαιναν στη Λευκωσία για να πουλήσουν την πραμάτεια τους ή να αγοράσουν πρώτες ύλες και προϊόντα.

Ο χώρος αυτός πέρασε από γενιά σε γενιά έφτασε στον παππού και τον πατέρα οι οποίοι επεκτείνοντας τον χώρο και μεταβάλλοντάς τον φυσικά τον λειτουργούσαν ως μπακάλικο, καφενείο αλλά και κρεοπωλείο. Εκείνο όμως που πάντοτε γινόταν σε αυτό το κομμάτι γης ήταν το συρτό. Η συνταγή που ξεκίνησε από την εποχή του χανιού, έφτασε την περίοδο που έψηναν εκεί τον Δεκαπεντάυγουστο και πέρασε στον εγγονό Θεοδόση, μερακλή του είδους που συνεχίζει μέχρι σήμερα την παράδοση, να φτιάχνει, να δένει με σπάγκο το κρέας, να ξυπνάει από το χάραμα, να πυρώνει τον φούρνο, να διαλέγει το κατσίκι και με υπομονή να το περιμένει να ψηθεί σιγά σιγά για οκτώ ολόκληρες ώρες. Μία τέχνη οικογενειακή, που πέρασε στο DNA του και έφτασε στο σήμερα όπου βρήκε εμάς με την μπίρα στο χέρι, στην αυλή του να απολαμβάνουμε το νόστιμο οφτό του που για εκείνον είναι πολλά περισσότερα από ένα πιάτο φαί, είναι η ιστορία του.

Γι' αυτό, αν θα βρεθείς και εσύ κάποιο καλοκαιρινό βράδυ εκεί να δοκιμάσεις το νόστιμο οφτό στην αυλή του να ξέρεις πως αυτό που τρως είναι μία συνταγή ενός ολόκληρου αιώνα τεσσάρων γενεών. Και αν περπατήσεις στο εσωτερικό, κοίταξε στον τοίχο και θα δεις εκείνους τους ανθρώπους με τις βράκες και τα μεγάλα μουστάκια, τον προπάππου, τον παππού και τον πατέρα του Θεοδόση που έφτιαχναν συρτό οφτό, σε αυτή την αυλή πολλά χρόνιά πριν.