14 αναμνήσεις από τα θρανία των '80s και '90s

Δημοσιεύτηκε στις 23 Αυγούστου 2018

Το πρώτο κουδούνι της χρονιάς χτυπά, τα χαρτάκια Panini κρύβονται βιαστικά στα τσεπάκια της σάκας Παξός, τα πρώτα βρεγμένα βαμβάκια τοποθετούνται στα άδεια κεσεδάκια γιαουρτιών και η αίθουσα μυρίζει κηρομπογιά ανακατεμένη με ξύσματα ξυλομπογιάς Faber Castell.

Έτοιμοι για μια βουτιά στις σχολικές αίθουσες των 80s και των 90s;

Ας αρχίσουμε από τις κασετίνες, για τις οποίες θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες. Πάνινες, μεταλλικές, μεγάλες, μικρές, ήταν ο μοναδικός ίσως λόγος για τον οποίο χαιρόμασταν κάθε Σεπτέμβρη που πλησίαζαν οι μέρες να ανοίξουν τα σχολεία. Οι πιο δημοφιλείς ωστόσο ήταν οι υπερ-κασετίνες που σήμερα δεν μπορούμε να βρούμε πουθενά ! Ποιο κορίτσι δεν είχε ενθουσιαστεί με αυτή τη φοβερή κασετίνα με τις αμέτρητες θήκες;

Στις άκρες των μολυβιών στερεώναμε άσχημους Ευχούληδες με μοβ μαλλιά (στα 90s) και μικρότερα, πιο απλά λαστιχένια ζωάκια-γόμες (πιο πριν).

Τα τετράδιά μας είχαν μια ομοιογένεια: τουλάχιστον στο Δημοτικό είχαν όλα τη φράση "Δεν ξεχνώ" και μια φωτογραφία από τα κατεχόμενα χωριά μας.

Τα βιβλία μας τα ντύναμε είτε με διάφανο αυτοκόλλητο (όσοι είχαν μερακλήδες μπαμπάδες με υπομονή) είτε με αποσπώμενες ζελατίνες με σχεδιάκια - όσοι έπρεπε να το κάνουμε μόνοι μας.

Τα πολύχρωμα Stabilo ήταν το φετίx όσων θεωρούσαν ότι είχαν μεγαλώσει πια πολύ για να χρησιμοποιούν Μαρκαδόρους Carioca και κηρομπογιές. Από εδώ και πέρα, μόνο θα υπογραμμίζω, δεν θα ζωγραφίζω στα βιβλία μου. Άλλο που το αποτέλεσμα - ουράνιο τόξο δεν απείχε και πολύ από κανονική ζωγραφική.

Τα βιβλία μας είχαν απαραιτήτως αυτοκόλλητες ετικέτες με ζωάκια / πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ / Φίντο Ντίντο / διάσημους ποδοσφαιριστές. Η φτηνή δικαιολογία για την ύπαρξή τους ήταν ότι τα βιβλία μας έπρεπε να γράφουν το όνομά μας «για να μην τα χάσουμε».

Όλοι για κάποιο μυστήριο λόγο πιστεύαμε ότι εκείνο το σβηστήρι, όπως το αποκαλούν οι Κύπριοι μαθητές (κοινώς γομολάστιχα, γόμα ή σβήστα), που ήταν από τη μια μεριά πορτοκαλί και από την άλλη μπλε, «έσβηνε και στυλό». Άσχετα που όσες φορές το είχαμε προσπαθήσει, το αποτέλεσμα ήταν είτε κάτι μπλε μουτζούρες είτε σκισμένο χαρτί ή και τα δύο. Εμείς εξακολουθούσαμε να το πιστεύουμε...

Τα χαρτάκια με τους ποδοσφαιριστές μπορεί να ήταν αυτοκόλλητα, αλλά εμείς τα λέγαμε έτσι - χαρτάκια. Τα μαζεύαμε ευλαβικά και τα κολλάγαμε σε άλμπουμ τα οποία όταν γέμιζαν ισοδυναμούσαν με την ανάβαση του Έβερεστ - κι ο κάτοχός τους απολάμβανε στάτους ήρωα στους κύκλους του σχολείου. Αγαπημένη ασχολία στα διαλείμματα, να ανταλλάσσουμε τα χαρτάκια που είχαμε διπλά και να αναζητάμε μανιωδώς τον Κριστόφ Βαζέχα, που ήταν «σπάνιος» με αποτέλεσμα το άλμπουμ των ποδοσφαιριστών να μένει μονίμως ημιτελές. Άλλα δημοφιλή θέματα άλμπουμ ήταν οι Spice Girls, τα Στρουμφάκια, τα Snorkels, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και αργότερα, προς τα τέλη των '90s, οι Power Rangers και οι μεξικάνικες σαπουνόπερες (Μαρία της Γειτονιάς - Εσμεράλδα - Μαριμάρ, τρία σε ένα).

Φορούσαμε αθλητικά με σκρατς αντί για κορδόνια και αργότερα (προς τα τέλη των 90s) αθλητικά με φωτάκια που αναβόσβηναν και ήταν η τελευταία λέξη της μόδας.

Ανακαλύπταμε τον μαγικό κόσμο των φυτών μέσα από άδεια κεσεδάκια γιαουρτιού στα οποία τοποθετούσαμε βρεγμένο βαμβάκι και «καλλιεργούσαμε» φακές! Ξεδιπλώναμε την καλλιτεχνική μας φλέβα στο μπλοκ Ιχνογραφίας, στο οποίο καλούμασταν να σχεδιάσουμε χάρτες για το μάθημα της Γεωγραφίας. Η πιο κοπιαστική δουλειά που είχαμε να κάνουμε στο Δημοτικό.

Ξοδεύαμε δημιουργικά τον χρόνο μας, μαζεύοντας τα ξύσματα από το μολύβι (και από τις ξυλομπογιές, που ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακά, καθότι διέθεταν και χρώμα στην άκρη) και τα «σβήσματα» (sic) από το σβηστήρι. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί.

Στις πρώτες-πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κουβαλάγαμε την προίκα μας κάθε πρωί στο σχολείο: Σπαστό ποτηράκι που έκλεινε σε στρογγυλή θήκη, παγουρίνο με ζωγραφιές ζωάκια, πλαστικό βαλιτσάκι (κι άλλα ζωάκια εδώ) με φαγητό που κατέληγε πάντα να φιλοξενεί τα πολύτιμα ξύσματα και «σβήσματα» και ψαλίδι-λαγουδάκι που δεν βόλεψε ποτέ κανέναν.

Στα οπισθόφυλλα των βιβλίων, το λογότυπο του ΟΕΔΒ (Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων) προσφερόταν για ευφάνταστα ακρωνύμια του τύπου «Ο Δάσκαλος Είναι Βλάκας».