Μύθε-μύθε, είσαι εδώ;

Δημοσιεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2014

Όλοι θέλουμε να ζούμε το δικό μας μύθο! Τι γίνεται όμως όταν αυτοί οι μύθοι γίνονται θρύλοι και διαδίδονται από στόμα σε στόμα; Το Check In επέλεξε ανθρώπους, εκφράσεις, κτίρια και καταστάσεις που βρίσκονται στην καθημερινότητά μας και αποτελούν σημεία αναφοράς.
 

Τι είναι αστικοί μύθοι;
Αρχικά αστικοί μύθοι ή θρύλοι, όπως το ορίζει η Wikipedia, είναι: οι ιστορίες ή οι θρύλοι -συνήθως φανταστικών- γεγονότων που διαδίδονται μαζικά. Εναλλακτικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ευρέως διαδεδομένες φήμες. Ωστόσο, δεν είναι αποκλειστικά δημιουργήματα της φαντασίας, καθώς αρκετοί θρύλοι στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Κάποιοι αστικοί θρύλοι, μάλιστα, έχουν καταφέρει να επιβιώσουν για αρκετά χρόνια με μικρές παραλλαγές… Παρά την ονομασία τους, οι θρύλοι αυτοί δεν συνδέονται απαραίτητα με ένα αστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο διαδραματίζονται. Ο όρος αστικός χρησιμοποιείται προκειμένου να διαχωριστούν από άλλου είδους (για παράδειγμα τους παραδοσιακούς μύθους, που συνδέονται με την αγροτική ζωή) και εισήχθη από τον καθηγητή Jan Harold Brunvand στο βιβλίο του "The Vanishing Hitchhiker: American Urban Legends & Their Meanings".

Το σπίτι στον Κοτσιάτη (ξέρεις, εκείνο με τους φοίνικες)
Έχουμε διαβάσει, ακούσει μέχρι και διηγηθεί απίστευτες ιστορίες για αυτό το σπίτι.

Μύθος 1: Στην αρχή βγήκε μία φήμη ότι ο ιδιοκτήτης ήταν ένας πλούσιος Άραβας που αγόρασε τη γη εξ αποστάσεως, άρχισε το χτίσιμο εξ αποστάσεως και όταν εκ του σύνεγγυς το είδε, απογοητεύτηκε τόσο που το παράτησε και έφυγε.

Μύθος 2: Μία άλλη εκδοχή λέει ότι το σπίτι το αγόρασε μία πλούσια συγγενής ενός πλούσιου Κύπριου, πολύ γνωστού επιχειρηματία, η οποία αποφάσισε να παραγγείλει εξωτικούς φοίνικες και μέσα στον κορμό των δέντρων είχαν φωλιάσει εγκυμονούσες κόμπρες. Στη συνέχεια γέννησαν και γέμισε η αυλή του σπιτιού κομπράκια.

Μύθος 3: Μία άλλη εκδοχή είναι ότι το σπίτι αγοράστηκε από μία αίρεση και κατά συνέπεια δημιουργήθηκαν προβλήματα από την εκκλησία.

Μύθος 4: Ένας πλούσιος αγόρασε τη γη όταν ακόμα δεν ήταν οικιστική, αλλά σε αγροτική ζώνη. Παρόλο που ήταν σε αγροτική ζώνη με διασυνδέσεις, κατάφερε να μεγαλώσει το μέγεθος της κατοικίας. Όταν η περιοχή μετατράπηκε σε βιομηχανική ζώνη και άρχισε η οικοδόμηση εργοστασίων, αναγκάστηκε να το παρατήσει.

Απορία: Γιατί δεν το πουλούν να ησυχάσουμε;

Βερεγγάρια
Για το Βερεγγάρια έχουμε ακούσει πολλά, όπως αυτά που βρήκαμε στο www.cyprus.site90.com και το www.lovelimassol.com

Μύθος 1: Ανάμεσα στους πλούσιους πελάτες του ξενοδοχείου υπήρχε και ένα ερωτευμένο ζευγαράκι, όπου η σύζυγος αρρώστησε και πέθανε και ο σύζυγος αυτοκτόνησε. Άλλες βερσιόν του ίδιου μύθου υποστηρίζουν ότι ο σύζυγος έθαψε τη σύζυγο σ' ένα από τα δωμάτια (του οποίου η πόρτα σφραγίστηκε) και όποιος έμενε κοντά σε εκείνο το δωμάτιο άκουγε γυναικείους λυγμούς! Σκιάχτηκα! Μία νεότερη βερσιόν θέλει μία νεαρή κοπέλα να έχει πνιγεί στην πισίνα του ξενοδοχείου, ενώ κάποιοι που διέμεναν στο ξενοδοχείο ισχυρίστηκαν ότι είδαν τη σιλουέτα της μέσα στην πισίνα!

Μύθος 2: Κάποιος μύθος υποστηρίζει πως στο ξενοδοχείο υπήρχε μία τοιχογραφία που απεικόνιζε το χορό της κολάσεως και όποιος το έβλεπε θα πάθαινε μεγάλο κακό στη ζωή του. Πάντως, όσοι ισχυρίζονται ότι έχουν δει τη σχετική τοιχογραφία, δηλώνουν πως το θέαμα ήταν αρκετά ανατριχιαστικό.

Μύθος 3: Ένας άλλος μύθος είναι αυτός του πατέρα Γιάννη Κόκκαλη, που μοιράζει την περιουσία του στους τρεις γιους του. Αφήνει όμως το ξενοδοχείο υπό τη διοίκηση και των τριών, βάζοντάς τους να του υποσχεθούν ότι θα κρατήσουν το χαρακτήρα και το ύφος του ξενοδοχείου. Όμως τα τρία αδέρφια, μετά το θάνατο του πατέρα τους, αντί να κρατήσουν την υπόσχεσή τους, ήρθαν σε σύγκρουση. Σε διάστημα τριών ετών και οι τρεις γιοι βρήκαν τραγικό θάνατο. Κάποιοι λένε πως το Βερεγγάρια και ο πατέρας τους τούς καταράστηκαν, επειδή δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους να φροντίσουν το ξενοδοχείο όσο έπρεπε. Κάποιοι ισχυρίζονται πως σ' αυτό κυκλοφορούν μέχρι σήμερα τα φαντάσματα των γιων που βρήκαν τραγικό θάνατο.

Πραγματικότητα: Τίποτα φυσικά απ' αυτά δεν ισχύουν. Ο νυν ιδιοκτήτης, κύριος Μιχάλης Ιωαννίδης, που ήταν και ανιψιός τού Γιάννη Κόκκαλη, σχεδιάζει να επαναλειτουργήσει το ξενοδοχείο κάνοντας αρχή από το Vereggaria Square, ενώ ετοιμάζει μία παραδοσιακή ταβερνούλα και φυσικά το νέο Βερεγγάρια!

Το χάνι του Πάντζαρου
(Πληροφορίες μάς έδωσε ο κύριος Μάριος Επαμεινώνδας από το Σπίτι της Συνεργασίας)
Συνήθως χρησιμοποιούμε την έκφραση αυτή για να δείξουμε ότι ένας χώρος είναι απεριποίητος, βρόμικος και εγκαταλελειμμένος. Κανείς δεν πιστεύει ότι το χάνι του Πάντζαρου υπάρχει. Και όμως το χάνι είναι από τα πιο γνωστά πανδοχεία που είχε η παλιά πόλη της Λευκωσίας. Χτίστηκε το 19^ο αιώνα περίπου και ανακαινίστηκε το 1930. Εκείνη η περίοδος, άλλωστε, ήταν η χρυσή εποχή του χανιού, αφού είχε πολλούς επισκέπτες από τα χωριά. Το χάνι του Πάντζαρου βρισκόταν κοντά στην πύλη Πάφου, ενώ η έκφραση 'το χάνι του Πάντζαρου' έμεινε, γιατί το συγκεκριμένο -λόγω κοσμοσυρροής- ήταν σχεδόν πάντα ακατάστατο.