Βρεθήκαμε σε ένα μικρό, νεραϊδένιο χωριό στην Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2022

Σε μια όμορφη διαδρομή σχεδόν δύο ωρών από το αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης φτάνεις σε ένα μικρό χωριό με το όνομα Νεράιδα, στο νομό Κοζάνης.

Δεν είχα την τύχη να γνωρίσω την ίδια τη νεράιδα, αλλά περπάτησα σε ένα χωριό – ιδιαίτερη περίπτωση που αξίζει να επισκεφτείς για ολιγόωρη εκδρομή, αν βρίσκεσαι στην περιοχή.

Πρόκειται για ένα χωριό με μόλις 140 κατοίκους (αν ακολουθήσουμε την απογραφή του 2011) που είναι όσο μικρό φαντάζεσαι. Ανεβαίνεις την ανηφόρα και ακολουθείς την κυκλική πορεία του δρόμου. Έτσι περνάς απ’ όλο το χωριό, σε έναν κύκλο που σε περνά απ’ όλα έχει να σου προσφέρει, και παρόλο που ακούγεται σύντομη διαδρομή είναι γεμάτη ομορφιές. Το όνομα, επειδή σίγουρα διερωτάσαι, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παλαιότερων κατοίκων της, η ονομασία του χωριού πρόερχεται από τις νεράιδες που εμφανιζόντουσαν μόλις σουρούπωνε, στους πρώτους πρόσφυγες κατοίκους της περιοχής, που διέσχιζαν τον μικρό λόφο έξω από το παλαιό χωριό.

Πέραν του ότι είναι γεμάτη πράσινο, από το γρασίδι στην άκρη της εισόδου του χωριού που βλέπει κάτω, τη λίμνη Πολυφύτου, στο σύνολο αντικρίζεις ένα χωριό βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία. Στο περπάτημά σου συναντάς την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που στέκει στην άκρη του δρόμου με θέα τη λίμνη και απέναντι ακριβώς το ρολόι σε αψίδα, στην μικρή πλατεία του χωριού.

Πίσω από την εκκλησία προετοιμάσου για ένα ταξίδι στον χρόνο, με έναν χώρο σαν μουσείο, γεμάτο φωτογραφίες από όλη την ιστορία του χωριού αλλά και της επιβλητικής γέφυρας (την οποία θα αφήσω για το τέλος).

Αν ψάξεις λίγο στην ίδια αυλή, βρίσκεις την είσοδο ενός μονοπατιού που σε πάει γύρω από χωριό σε μια βόλτα με θέα τη λίμνη, μέσα στο πράσινο, που σε οδηγεί επίσης από την «κρυμμένη» βρύση. Καταλήγεις ξανά στην αρχή του χωριού και από εκεί πας κατ’ ευθείαν για διάλειμμα.

Υπάρχουν διάφορες επιλογές για φαγητό και καφέ, ίσως δυσανάλογες με τον πληθυσμό του χωριού αλλά λογικές αν σκεφτείς το πόσους επισκέπτες προσελκύει ένα τόσο όμορφο χωριό με ένα τόσο ιδιαίτερο όνομα. Εμείς καθίσαμε στο River, έναν υπέροχο χώρο γεμάτο ευφάνταστους πίνακες από ταινίες του Χόλιγουντ και mix and match ντεκόρ που δένει τόσο όμορφα.

Ατραξιόν φυσικά η βεράντα που φέρνει τη γέφυρα κατ’ ευθείαν στο… πιάτο σου. Η γέφυρα Σερβίων, με τα κίτρινα κάγκελα που απλώνεται στα 1372 μέτρα και αποτελεί μέρος της εθνικής οδού Κοζάνης – Λάρισας. Δεν την είχα δει ποτέ πριν κι ας υφίσταται από το 1972. Κι ας είναι σοβαρό αξιοθέατο της περιοχής (και όχι άδικα). Γύρω, και πίσω απ’ αυτή γεμίζουν την εικόνα καταπράσινα τοπία, σπίτια διάσπαρτα και τα Πιέρια Όρη στο βάθος. Θέα καταπληκτική, που σε μαγνητίζει.

Απίστευτα φιλικοί και φιλόξενοι άνθρωποι παντού, με χαμόγελα, να σε ξεναγούν στην περιοχή και να σε γεμίζουν πληροφορίες που ίσως δεν έβρισκες αλλού. Όλα αυτά σε ένα χωριό που παρά το μικρό του μέγεθος καταφέρνει να σου αφήσει το σημάδι του και να μείνει αξέχαστο.

Κι ας μην γνωρίσαμε τη νεράιδα τελικά.

Κείμενο / Φωτογραφίες: Νάκης Αντωνίου