Κριτική: Στου Κυρ Γιάννη

Δημοσιεύτηκε στις 13 Ιανουαρίου 2014

Η ασύγκριτη γραφικότητα των αναπαλαιωμένων σπιτιών και οι διαχτινιστικοί, σε άλλες εποχές, περίπατοι στα πετροντυμένα δρομάκια που όλα σε οδηγούν να ανάψεις το κεράκι σου στο μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, αποτελούν μόνο την αρχή. Επιτακτική φυσικά η ανάγκη και η επίσκεψή σου στα ουκ ολίγα μαγαζάκια του χωριού για γευστική δοκιμή των παραδοσιακών αρκατένων κουλουριών της Φωτεινής, της Ελένης Νεοκλέους και όχι μόνο, αλλά και της αγοράς, επιτόπιας παρασκευής σουτζούκου, παλουζέ και χαρουπόμελου. Όσο για σένα που είσαι οινολάτρης ή βρίσκεσαι ακόμη σε πρώιμα οινικά μονοπάτια, η όλη σου περιδιάβαση στους ‘δρόμους του κρασιού’ πέριξ του Ομόδους, αλλά και εντός των αξιόλογων ταβερνών του χωριού, πρέπει να θεωρείται επιβεβλημένο μέλημά σου. Επιβεβλημένη και για του λόγου μου, δηλωμένου λάτρη της ποιοτικής μεζεδολαγνείας, ηεπιβεβαίωση των ποικίλων θετικών σχολίων που έφτασαν κατά καιρούς στα αφτιά μου για την ταβέρνα του κυρ-Γιάννη, όμορφα βαλμένης στα στενά σοκάκια του απόλυτου κέντρου του χωριού, δίπλα στο μοναστήρι. Το πλατύ χαμόγελο του κυρίου Σταύρου, ιδιοκτήτη και άρχοντα του μαγαζιού και το θερμό καλωσόρισμα από το team εξυπηρέτησης, ήταν ασυζητητί τα πρώτα big plus της βραδινής, σαββατιάτικής μας, γαστριμαργικής εμπειρίας. Το πολυδιάστατο, αριστοτεχνικά αναπαλαιωμένο σπίτι που μεταμορφώθηκε έξυπνα σε ένα λειτουργικό βωμό εστίασης, απλώς υπέροχο. Η υψομετρική διαφορά των τριών βασικών του χώρων, οι πετροφτιαγμένοι, λευκοί τοίχοι, βαμμένοι διακριτικά με επιδαπέδιο φωτισμό, οι κισσοί που κρέμονται από ψηλά και το decor με κύριους συντελεστές τα μουσικά όργανα, τα καλοδιατηρημένα αγγεία-θυμητάρια του

παρελθόντος και μια συλλογή από καλαίσθητους πίνακες, αποτελούν ένα συνονθύλευμα αισθητικήςμαγείας που δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο. Ενημερώνομαι συνάμα από τον κύριο Σταύρο για το μεσογειακό ταμπεραμέντο των μεζέδων, αλλά και για την τριάδα των οινικών του προτάσεων (Argestis ερυθρό, λευκό, ροζέ) για τις οποίες παινεύεται ότι αποτελούν δικά του ‘κρασοπαιδιά’, εφόσον προέρχονται όλα από ιδιόκτητους αμπελώνες. Το πάντρεμα πάντως των ποικιλιών Merlot-Mataro στο ποτήρι μου, δεν μου άφησε περιθώρια έτσι ώστε να μην του εκφράσω τα δικά μου συγχαρητήρια για το ερυθρό, αρωματικό και με ισορροπημένες τανίνες, νέκταρ, ενώ τόσα και άλλα τόσα εύσημα του αποδόθηκαν από τη συνδαιτυμόνα μου για τη ζεστή, φτιαγμένη από νωπό τραχανά, σούπα του, ευλογημένη με άφθονο χαλούμι. Χωριάτικο φρυγανισμένο ψωμί σε πρώτη ζήτηση, ενώ παραδίπλα δυνατοί συμπαραστάτες το τζατζίκι, το χούμους και το κάπως, καυτό, συριακής καταγωγής Muhammara, νοτισμένο με καρύδια και τσίλι. Κρύες και οι επόμενες μεζεδοεκπλήξεις με πρωταγωνιστές το γιαουρτλού με χοιρινό κιμά, σκεπασμένο με γιαούρτι και θρυμματισμένη πίτα, η σαλάτα με άριστης ποιότητας λαχανικά και τριμμένη φέτα, καθώς επίσης και η μελιτζανοσαλάτα που εντυπωσίασε με την πρωτότυπη παρουσίασή της. Παραγγέλνω στον Ντίνο, στον Αντρέα και τον Γρηγόρη, το τρίο λαϊκών μουσικάντηδων που περνούσαν από τραπέζι σε τραπέζι, το τραγούδι που αγαπώ και γεύομαι χωριάτικο λουκάνικο και χαλούμι με σουσάμι και μέλι, που και τα δύο θα προτιμούσα να έφταναν σε μένα πιο ζεστά. Συνέχεια δυναμική με αβγοσπάνακο και μεγάλους, με μπόλικο twist πατατοκεφτέδες, ενώ δεν αρνούμαι να τσιμπήσω φρεσκοφτιαγμένες κρέπες γεμιστές με al dente λαχανικά και καλά μεστωμένο, βοδινό στιφάδο, πλάι σε ορθά ψημένο ρυζάκι. Το μπουζούκι, η κιθάρα και η ξεχασμένη από πολλές κομπανίες, μελόντικα, συνεχίζουν να ανεβάζουν τον κόσμο στο τσακίρ κέφι, με μένα να υποδέχομαι γεμιστά με τυρί, κολοκυθολούλουδα και χοιρινό κότσι που τεμαχίζεται επιδέξια μπροστά μου από τη χαμογελαστή ομάδα εξυπηρέτησης του εστιατορίου -για την οποία αξίζει να γίνει ιδιαίτερη μνεία- υπέροχα συνδυασμένο με Jack Daniel;s σος που ικανοποίησε τον ουρανίσκο με τη γλυκιά της δομή, παρασκευασμένη κυρίως από πετιμέζι και χαρουπόμελο. Το σουβλάκι από στήθος κοτόπουλο σε ξυλάκι και το χοιρινό shish kebab με μια νότα από αρνίσιο λίπος, αποτέλεσαν μαζί με τις μεγάλες, ιδανικά ψημένες πατάτες τις τελευταίες, γευστικές γαστριμαργικές νότες. Όσο για τον επίλογο της βραδιάς, τα φρεσκότατα, αρωματικά φρούτα από το περιβόλι του κυρίου Σταύρου και το συριακής έμπνευσης, μπακλαβά με ποικιλία ξηρών καρπών στη γέμισή του, τα σχόλια είναι περιττά. Γλυκιά και μαγευτική η όλη μας εμπειρία, την οποία εγγυημένα τροχοδρομώ να επαναλάβω πολύ σύντομα.

Στου κυρ-Γιάννη Μεσογειακή μεζεδοκατάνυξη, σε έναν ατμοσφαιρικό χώρο που δεν ξεχνιέται με τίποτα. Οι λόγοι για ν’ ανέβει κανείς ίσα με το Όμοδος, αναρίθμητοι. Η ασύγκριτη γραφικότητα των αναπαλαιωμένων σπιτιών και οι διαχτινιστικοί, σε άλλες εποχές, περίπατοι στα πετροντυμένα δρομάκια που όλα σε οδηγούν να ανάψεις το κεράκι σου στο μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, αποτελούν μόνο την αρχή. Επιτακτική φυσικά η ανάγκη και η επίσκεψή σου στα ουκ ολίγα μαγαζάκια του χωριού για γευστική δοκιμή των παραδοσιακών αρκατένων κουλουριών της Φωτεινής, της Ελένης Νεοκλέους και όχι μόνο, αλλά και της αγοράς, επιτόπιας παρασκευής σουτζούκου, παλουζέ και χαρουπόμελου. Όσο για σένα που είσαι οινολάτρης ή βρίσκεσαι ακόμη σε πρώιμα οινικά μονοπάτια, η όλη σου περιδιάβαση στους δρόμους του κρασιού πέριξ του Ομόδους, αλλά και εντός των αξιόλογων ταβερνών του χωριού, πρέπει να θεωρείται επιβεβλημένο μέλημά σου. Επιβεβλημένη και για του λόγου μου, δηλωμένου λάτρη της ποιοτικής μεζεδολαγνείας, η επιβεβαίωση των ποικίλων θετικών σχολίων που έφτασαν κατά καιρούς στα αφτιά μου για την ταβέρνα του κυρ-Γιάννη, όμορφα βαλμένης στα στενά σοκάκια του απόλυτου κέντρου του χωριού, δίπλα στο μοναστήρι. Το πλατύ χαμόγελο του κυρίου Σταύρου, ιδιοκτήτη και άρχοντα του μαγαζιού και το θερμό καλωσόρισμα από το team εξυπηρέτησης, ήταν ασυζητητί τα πρώτα big plus της βραδινής, σαββατιάτικής μας, γαστριμαργικής εμπειρίας. Το πολυδιάστατο, αριστοτεχνικά αναπαλαιωμένο σπίτι που μεταμορφώθηκε έξυπνα σε ένα λειτουργικό βωμό εστίασης, απλώς υπέροχο. Η υψομετρική διαφορά των τριών βασικών του χώρων, οι πετροφτιαγμένοι, λευκοί τοίχοι, ‘βαμμένοι’ διακριτικά με επιδαπέδιο φωτισμό, οι κισσοί που κρέμονται από ψηλά και το decor με κύριους συντελεστές τα μουσικά όργανα, τα καλοδιατηρημένα αγγεία-θυμητάρια του παρελθόντος και μια συλλογή από καλαίσθητους πίνακες, αποτελούν ένα συνονθύλευμα αισθητικής μαγείας που δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο. Ενημερώνομαι συνάμα από τον κύριο Σταύρο για το μεσογειακό ταμπεραμέντο των μεζέδων, αλλά και για την τριάδα των οινικών του προτάσεων (Argestis ερυθρό, λευκό, ροζέ) για τις οποίες παινεύεται ότι αποτελούν δικά του κρασοπαιδιά, εφόσον προέρχονται όλα από ιδιόκτητους αμπελώνες. Το πάντρεμα πάντως των ποικιλιών Merlot-Mataro στο ποτήρι μου, δεν μου άφησε περιθώρια έτσι ώστε να μην του εκφράσω τα δικά μου συγχαρητήρια για το ερυθρό, αρωματικό και με ισορροπημένες τανίνες, νέκταρ, ενώ τόσα και άλλα τόσα εύσημα του αποδόθηκαν από τη συνδαιτυμόνα μου για τη ζεστή, φτιαγμένη από νωπό τραχανά, σούπα του, ευλογημένη με άφθονο χαλούμι. Χωριάτικο φρυγανισμένο ψωμί σε πρώτη ζήτηση, ενώ παραδίπλα δυνατοί συμπαραστάτες το τζατζίκι, το χούμους και το κάπως, καυτό, συριακής καταγωγής Muhammara, νοτισμένο με καρύδια και τσίλι. Κρύες και οι επόμενες μεζεδοεκπλήξεις με πρωταγωνιστές το γιαουρτλού με χοιρινό κιμά, σκεπασμένο με γιαούρτι και θρυμματισμένη πίτα, η σαλάτα με άριστης ποιότητας λαχανικά και τριμμένη φέτα, καθώς επίσης και η μελιτζανοσαλάτα που εντυπωσίασε με την πρωτότυπη παρουσίασή της. Παραγγέλνω στον Ντίνο, στον Αντρέα και τον Γρηγόρη, το τρίο λαϊκών μουσικάντηδων που περνούσαν από τραπέζι σε τραπέζι, το τραγούδι που αγαπώ και γεύομαι χωριάτικο λουκάνικο και χαλούμι με σουσάμι και μέλι, που και τα δύο θα προτιμούσα να έφταναν σε μένα πιο ζεστά. Συνέχεια δυναμική με αβγοσπάνακο και μεγάλους, με μπόλικο twist πατατοκεφτέδες, ενώ δεν αρνούμαι να τσιμπήσω φρεσκοφτιαγμένες κρέπες γεμιστές με al dente λαχανικά και καλά μεστωμένο, βοδινό στιφάδο, πλάι σε ορθά ψημένο ρυζάκι. Το μπουζούκι, η κιθάρα και η ξεχασμένη από πολλές κομπανίες, μελόντικα, συνεχίζουν να ανεβάζουν τον κόσμο στο τσακίρ κέφι, με μένα να υποδέχομαι γεμιστά με τυρί, κολοκυθολούλουδα και χοιρινό κότσι που τεμαχίζεται επιδέξια μπροστά μου από τη χαμογελαστή ομάδα εξυπηρέτησης του εστιατορίου -για την οποία αξίζει να γίνει ιδιαίτερη μνεία- υπέροχα συνδυασμένο με Jack Daniel’s σος που ικανοποίησε τον ουρανίσκο με τη γλυκιά της δομή, παρασκευασμένη κυρίως από πετιμέζι και χαρουπόμελο. Το σουβλάκι από στήθος κοτόπουλο σε ξυλάκι και το χοιρινό shish kebab με μια νότα από αρνίσιο λίπος, αποτέλεσαν μαζί με τις μεγάλες, ιδανικά ψημένες πατάτες τις τελευταίες, γευστικές γαστριμαργικές νότες. Όσο για τον επίλογο της βραδιάς, τα φρεσκότατα, αρωματικά φρούτα από το περιβόλι του κυρίου Σταύρου και το συριακής έμπνευσης, μπακλαβά με ποικιλία ξηρών καρπών στη γέμισή του, τα σχόλια είναι περιττά. Γλυκιά και μαγευτική η όλη μας εμπειρία, την οποία εγγυημένα τροχοδρομώ να επαναλάβω πολύ σύντομα.