Πήγαμε στο αναγεννημένο, εκλεπτυσμένο εστιατόριο της Λευκωσίας

Δημοσιεύτηκε στις 13 Νοεμβρίου 2018

Η αυλή με τις συκομουριές παραμένει φυσικά ο αδιαμφισβήτητος πόλος έλξης για όλες τις μέρες καλοκαιρίας, ενώ και ο ανακαινισμένος εσωτερικός χώρος έσφυζε από ζωή. Ένα υπέροχο μπλε έβαψε αρκετούς από τους τοίχους του πετρόχτιστου καταλύματος, το οποίο συνδυάστηκε υπέροχα με γκρι επιφάνειες και βελούδινους καναπέδες σε χάλκινες αποχρώσεις.

Η μεγάλη αλλαγή -κατ’ εμένα- επιτεύχθηκε με την αφαίρεση του μεγαλύτερου τμήματος του διαχωριστικού γυαλιού στο κέντρο του εστιατορίου, πετυχαίνοντας έτσι την αίσθηση της απλοχωριάς. H γνώριμη φιγούρα του Άγγελου, του καινούριου ιδιοκτήτη, αλλά και του μέχρι πρότινος manager του χώρου, συνεχίζει να χαρίζει έναν αέρα οικειότητας με τον χώρο. Συνάμα είναι και το πρώτο άτομο που θα προσφέρει το καλωσόρισμά του στους θαμώνες, που τιμούν το εστιατόριο με την παρουσία τους, αλλά και ο άνθρωπος που δένει την ομάδα των ευγενέστατων συνεργατών, που τόσο χρόνια υπηρετούν με αγάπη στο βραβευμένο εστιατόριο της πρωτεύουσας. Η κάρτα εδεσμάτων που πήραμε ευθύς με την άφιξή μας στον χώρο, απέπνεε κι αυτή φρεσκάδα και άφθονη δημιουργικότητα ικανοποιώντας -το μέγα ζητούμενο πλέον- την πολυσυλλεκτικότητα.

Είναι μια κάρτα που προσκαλεί ισότιμα τους γαστρονόμους όλων των διατροφικών ιδιαιτεροτήτων, αλλά και των πλείστων βαλαντίων. Τρεις εποχικές σαλάτες, μια εξάδα κρύα και ζεστά ορεκτικά και μια οχτάδα κυρίως επιλογών, με πρωταγωνιστές τα ζυμαρικά, τα ριζότο, τα κρέατα, τα πουλερικά και τα θαλασσινά, έκλεψαν αμέσως τα θετικά μας σχόλια, τόσο από τις ευρηματικές μίξεις των υλικών των σεφ του εστιατορίου, Άκη Δημητριάδη και Χαράλαμπου Κωνσταντίνου, όσο και με τις λογικότατες τιμές. Το blend από Ασύρτικο και Sauvignon Blanc, νησιώτικο κρασί πέτυχε να εξιτάρει τους γευστικούς κάλυκες.

Αφού απολαύσαμε τα ψωμάκια, ζυμωμένα από τα χέρια των σεφ, υποδεχθήκαμε την ολόδροση, εποχική σαλάτα με σπανάκι, κινόα, φρέσκο ρόδι, μοσχομυριστό δυόσμο, κόλιανδρο και μαϊντανό, με όλη τη δημιουργία να δένεται με ντρέσιγκ ενδυναμωμένο με νότες από τσίλι. Η συνέχεια γράφτηκε με τα εξαιρετικά, με κάθε σημασία της λέξης, αρνίσια μπιφτεκάκια αρτυσμένα με ανατολίτικα μπαχάρια, τυρί σκαρμόζα και αέρινο πουρέ από κολοκάσι.

Χαρήκαμε ιδιαίτερα τις μουσικές επιλογές του residence Dj για όλα τα γούστα, μα και δώσαμε τα εύγε μας στα άτομα της εξυπηρέτησης, που φρόντιζαν με τον ερχομό του κάθε πιάτου να μας αλλάζουν σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα, έτσι ώστε να απολαμβάνουμε ξεκάθαρες τις γεύσεις του κάθε πιάτου ξεχωριστά. Καθότι τα ριζότο αποτελούν σταθερή παράδοση και γαστρονομικό must στο Bastione, επιλέξαμε το ριζότο γαρίδων, το οποίο έφτασε στο τραπέζι μας ιδανικά ψημένο, αρωματισμένο ισορροπημένα με μαντζουράνα, σαφράν, μπισκ από γαρίδες και παρμεζάνα.

Ο ελληνικός, φτιαγμένος από Tempranillo σταφύλια, ροζέ οίνος συνόδευσε επάξια το πιάτο, αλλά έγινε και ο προπομπός της απίστευτα τρυφερής και στην εντέλεια ψημένης, χοιρινής κοτολέτας, η οποία αναπαυόταν πάνω σε στρώμα από άξια βράβευσης σάλτσα Ρομέσκο. Μια από τις γλυκές παραδόσεις, που δεν παρακάμπτω, όταν εστιάζομαι στο Bastione, είναι αυτή του επιδορπίου, γι’ αυτό και με πολύ χαρά επέλεξα το φτιαγμένο a la minute mille feuille των chef, που άφησε μια πλούσια επίγευση. Ένα γλυκό που ασυζητητί θα ξαναζητήσω να μπει στη μέση του τραπεζιού μας και κατά την επόμενη μου επίσκεψη.