Ανακαλύψαμε την ταβέρνα που φτιάχνει τη δική της ζιβανία

Δημοσιεύτηκε στις 24 Αυγούστου 2017

Πλέον δύσκολα επιλέγω να παραγγείλω μεζέ σε ταβέρνα. Με πειράζει η ευκολία του -βγάζω-δέκα-πιάτα- σε μπουκώνω στο ψωμί και στη βιομηχανοποιημένη ταραμοσαλάτα και στο τέλος ο λογαριασμός είναι εφάμιλλος εστιατορίου του Alain Ducasse στο κέντρο του Παρισιού. Βλέπω λοιπόν το μενού, διαλέγω 2-3 πιάτα και ελαχιστοποιώ με αυτό τον τρόπο τα ποσοστά αποτυχίας και βεβαίως τον κλονισμό του νευρικού μου συστήματος.

Πρόσφατα βρέθηκα στην Αραδίππου, όπου μετά από παρότρυνση φίλου που ζει στην περιοχή επισκέφθηκα την παραδοσιακή ταβέρνα 'Το Καζάνι' που βρίσκεται στο κέντρο της κωμόπολης.

Αξιοπρεπής και αυθεντική. Ήταν τα δύο επίθετα που μου ήρθαν στο μυαλό με το που μπήκαμε στο χώρο, από την πίσω πόρτα μάλιστα.

Στους τόνους του λευκού και του γαλάζιου, με πινελιές κυπριακής παράδοσης, η εσωτερική αυλή της αναπαλαιωμένης κατοικίας που φιλοξενεί την ταβέρνα χωρίς να φλυαρεί καταφέρνει να σε κερδίσει από το πρώτο λεπτό. Η πολυτέλεια της απλότητας.

Και λίγο ιστορία
Ο χώρος όπου στεγάζεται η ταβέρνα είναι εντυπωσιακός και έχει μεγάλη ιστορία που δικαιολογεί και την ονομασία της "Καζάνι". Ρωτώντας λοιπόν για να ικανοποιήσουμε την περιέργειά μας, μάθαμε πως το σπίτι αυτό μετράει πάνω από ένα αιώνα ζωής. Στα τέλη, λοιπόν, του 19ου αιώνα ξεκίνησε σε αυτό εδώ το ιστορικό σπίτι η διαδικασία παραγωγής ζιβανίας με την πανάρχαια μέθοδο του "καζανιού", η οποία διήρκεσε αρκετά χρόνια, μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της ανέγερσης της ταβέρνας πριν μερικά χρόνια βρέθηκε στο κελάρι, το ιστορικό αυτό καζάνι με τα υπόλοιπα (της τότε εποχής) εργαλεία, τα οπόια οι ιδιοκτήτες με προσοχή το συναρμολόγησαν και το διατηρούν μέχρι σήμερα στην ταβέρνα τους. Έτσι, εις ανάμνηση αυτού του ευρύματος η ταβέρνα πήρε το όνομα "Καζάνι".

Το μενού μικρό -μια σελίδα- και ο σερβιτόρος πρόθυμος να σου λύσει κάθε απορία. Μετά από το μίνι δημοψήφισμα που κάναμε στην παρέα, αποφασίσαμε να παραγγείλουμε μεζέδες, απόφαση που αποδέχτηκα με βαριά καρδιά, παρότι η τιμή ήταν ιδιαίτερα ελκυστική (16 ευρώ/άτομο).

Για ποτό, οι μισοί επέλεξαν μπίρα, ενώ οι της ζιβανίας πήραμε τη 'χωρκάτικη' που την φτιάχνουν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες (και άξιζε η επιλογή).

Πρώτα ήρθαν οι φρεσκοκομμένες τηγανιτές πατάτες (όχι στο τέλος), μαζί με φρυγανισμένο ψωμί, γιαούρτι σε κκεσέ, ταχίνι και τυροκαυτερή (δικής τους παρασκευής), μια γενναιόδωρη χωριάτικη σαλάτα με φρέσκο κόλιανδρο, κάππαρη και αβγά ξυδάτα, ψημένη κρασάτη λούντζα πάνω σε χωριάτικο χαλούμι, ενώ συνέχισε με ψητές μαύρες ελιές τυλιγμένες σε αλουμινόχαρτο και ντομάτα ψημένη με φέτα.

Αναφέρω τη σειρά του σερβιρίσματος, γιατί σε αντίθεση με την πλειοψηφία εκεί έξω, στο 'Καζάνι' μας σέρβιραν με τον σωστό τρόπο και την σωστή ταχύτητα, ούτως ώστε να μην μένουμε πολλή ώρα χωρίς φαγητό και ούτε να νιώσουμε κορεσμό από τα πρώτα πιάτα.

Η συνέχεια περιλάμβανε κεφαλάκι, παϊδάκια, σουβλάκι χοιρινό και κοτόπουλο (ψημένα όπως πρέπει), γευστικές σιεφταλιές, παστουρμά και λουκάνικο, συκωτάκι κολοκούθκια με τα αβγά, μανιτάρια στα κάρβουνα και μερικά ακόμη πιάτα που το ένα ήταν νοστιμότερο από το προηγούμενο.

Εδώ να σημειώσω ότι επειδή είχαμε ζητήσει κλέφτικο στην αρχή, αλλά δεν ήταν η μέρα του, μας σέρβιρε μια μερίδα που είχε μείνει από την προηγούμενη χωρίς να την χρεώσει.

'Αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι ότι δεν σμίγουν τα φαγητά μεταξύ τους. Ξεχωριστά ο παστουρμάς από το λουκάνικο, ξεχωριστά το χοιρινό από το κοτόπουλο και τα σιεφταλιά', παρατηρεί ένας φίλος.

Μικρές λεπτομέρειες που όμως κάνουν μεγάλη διαφορά. Στοιχεία που σου θυμίζουν την παλιά αυθεντική κυπριακή φιλοξενία. Όλα αυτά οι ιδιοκτήτες της ταβέρνας τα έβαλαν στο καζάνι, ανακάτεψαν καλά και δημιούργησαν ένα εξαιρετικό χώρο, που πρέπει έστω μια φορά να επισκεφθείς.

Τέλος, για 'πόπαστο' μας σέρβιραν παγωμένα παπουτσόσυκα και σπιτικό μπακλαβά, μαζί με κυπριακό καφέ.

Σύνολο πληρώσαμε 22 ευρώ ο καθένας. Δεν είναι και άσχημα!