Περπατώντας στην Αθήνα, σαν τουρίστας

Δημοσιεύτηκε στις 03 Μαΐου 2024

Πέρασαν πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που ήμουν τουρίστας στην Αθήνα, μπορεί και 20. Από τότε οι επισκέψεις μου περιορίζονταν σε διασκέδαση, διήμερη ξεκούραση ή σε μια στάση ανάμεσα σε πτήσεις. Η φετινή χρονιά έμοιαζε κατάλληλη να πάω ξανά στην πόλη αυτή, σαν τουρίστας που την γνωρίζει πρώτη φορά. Σε ένα διήμερο (με την άνεση της αργίας την Τρίτη μέρα) μπορούσα να πετύχω, θεωρητικά όσα ήθελα, τα βασικά σημεία που όποιος ταξιδιώτης που σέβεται τον εαυτό του έχει δει και ξέρει.

Η μέρα ξεκινά πάντα με πρόγευμα / brunch γιατί πρέπει να έρθει η ενέργεια και να ανοίξει το μάτι. Καταλήξαμε σε ένα μικρό σποτ κοντά στην Ερμού με τα πιο νόστιμα brioche ψωμάκια, φρέσκα και αφράτα, γεμιστά με ό,τι κάνεις όρεξη από ένα απρόσμενα μεγάλο μενού. Το δικό μου, γεμιστό με αβγά scrambled και ζαμπόν, τυπικό, κλασικό και ωραίο. Οι δρόμοι εν τω μεταξύ γεμάτοι πεζούς και αυτοκίνητα, πρωί Σαββάτου δεν ξέρω γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό. Ξεκινήσαμε και εμείς πεζοί προς Αναφιώτικα για να πάμε προς τα πάνω. Η ανηφόρα είναι όπως φαντάζεσαι, στο πρώτο σαββατοκύριακο που αποφάσισε ο καιρός να είναι σαν μεσημέρι Αυγούστου. Τα δρομάκια όμως σού φτιάχνουν τη διάθεση. Πρώτη φορά στις γειτονιές αυτές, ο κόσμος γεμίζει ασφυκτικά τα τραπέζια των καφενείων στα σκαλιά και απολαμβάνει τον πρωινό καφέ του. Τα σκαλιά μάς οδηγούν ανάμεσα σε γραφικά δρομάκια και κάποτε λευκά, κάποτε χρωματιστά σπίτια, σε μεγάλους σε ηλικία κατοίκους της γειτονιάς που έχουν ξεκάθαρα κουραστεί από τη φασαρία των περιπλανώμενων (και δικαιολογημένα).

Καταλήγουμε στην τελευταία ανηφόρα πριν την Ακρόπολη, το καταλαβαίνεις από τους διάσπαρτους τουρίστες που αρχίζουν να συμφωνούν για την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουν. Το πρώτο που δεν είχα υπολογίσει καθόλου ήταν η θέα που μπορείς να ξεκλέψεις ανάμεσα σπίτια και φυτά, το δεύτερο είναι το πόσος κόσμος θα περίμενε να μπει στην Ακρόπολη. Κινούνται γρήγορα ευτυχώς και πριν το καταλάβουμε είμαστε στην είσοδο. Μνήμες μηδέν. Πέρασμα από το Ηρώδειο με τουρίστες να βγάζουν αψυχολόγητες selfies με θέα το Ωδείο και την πόλη στο βάθος. Αυτή η θέα συνεχίζει να με συναρπάζει κα πάνω, γύρω από τον Παρθενώνα. Τα Προπύλαια γίνονται η αφορμή να αρχίζω να έχω εικόνες από την πρώτη μου επίσκεψη. Ο κόσμος υπερβολικά πολύς, με τον υπεύθυνο να προσπαθεί (και να καταφέρνει) να τον κρατήσει σε σειρά.

Έρχεται η ώρα που βλέπω από τη μία τον Παρθενώνα και από την άλλη το Ερέχθειο. Ναι, τώρα θυμάμαι περισσότερα από τότε, τώρα όμως ασχολούμαι περισσότερο. Όπως κάνω πάντα – αυθόρμητα – σε τέτοια μνημεία, σκέφτομαι πως πριν τόσες χιλιάδες χρόνια κάποιοι είχαν αυτούς τους ναούς στην καθημερινότητα τους, και η σκέψη εξακολουθεί να με συναρπάζει, όσο παιδικό κι αν μπορεί να ακούγεται αυτό.

Στο κατέβασμα περνούμε από Πλάκα σε έναν δρόμο που ήθελα να επισκεφτώ γιατί είναι απ’ αυτά τα trivia που με ενθουσιάζουν στα ταξίδια. Βρεθήκαμε στην οδό Τριπόδων, τον αρχαιότερο δρόμο της Ευρώπης. Μια γραφική γειτονιά, ένας δρόμος που υπάρχει εδώ και 2,500 χρόνια και πλέον αναγνωρίστηκε από το βιβλίο ρεκόρ Guinness. Κάποτε ήταν ο δρόμος του θεάτρου και του πνεύματος (ξεκινούσε από την Αρχαία Αγορά και κατέληγε στο Θέατρο του Διονύσου), πλέον είναι μια γραφική γειτονιά, με φυτά, χρωματιστά σπίτια και καταστηματάκια, ένας σύντομος περίπατος σχεδόν 200 μέτρων.

Επιστρέφοντας προς το κέντρο, πριν φύγουμε από την Πλάκα, θα ήταν μεγάλη παράβλεψη αν δεν καθόμασταν για φαγητό σε μια από τις (άπειρες) ταβέρνες. Η ελληνική φιλοξενία και η ελληνική κουζίνα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας. Απολαμβάνεις ποικιλία κρεατικών, με ελληνική σαλάτα, τζατζίκι και τα σχετικά με τον κόσμο να πηγαινοέρχεται και μουσικούς του δρόμου να ντύνουν το μεσημέρι μουσικά.

Το πρόγραμμα συνεχίζει πιο χαλαρά, με βόλτα στον Εθνικό Κήπο. Σ’ αυτή την φαινομενικά ατέλειωτη έκταση πρασίνου που σε κάνει να νιώθεις πως είσαι κάπου μακριά από τη φασαρία των δρόμων και της πρωτεύουσας παρόλο που είσαι στην καρδιά της. Ο, κάποτε, βασιλικός κήπος οφείλει την ύπαρξή του στη βασίλισσα Αμαλία και πλέον περιλαμβάνει πάνω από 7 χιλιάδες δέντρα και άλλα φυτά. Λέγεται πως η βασίλισσα περνούσε εκεί τουλάχιστον 3 ώρες κάθε μέρα, τότε που ήταν ακόμα βασιλικός κήπος και η Βουλή ήταν το παλάτι.

Επιστρέφοντας στο κέντρο, βλέπεις προτομές και αγάλματα σε μικρά παρκάκια και γωνιές. Τι είναι η Αθήνα αν όχι ένας τεράστιος αρχαιολογικός χώρος; Στην Ερμού ακόμα ο κόσμος απτόητος, ασχέτως με τη θέση του ήλιου. Οι μικροπωλητές στα πόστα τους, η λατέρνα σταθερή αξία, τουρίστες και ντόπιοι γίνονται ένα σε ένα πλήθος που απολαμβάνει τη μέρα του. Αν είναι κάτι που αγαπάς στην Αθήνα είναι το πώς συνδυάζει ψυχαγωγία και ιστορία χωρίς πολλά – πολλά. Και φαγητό. Πολύ φαγητό. Έναν γύρο (ή δύο) στο χέρι, ένα κεμπάμ γιαουρτλού με φρεσκοκομμένες πατάτες τηγανητές αλλά εκεί που ξέρεις πως θα φας παραδοσιακά βρίσκεις και τα πιο ενδιαφέροντα, μοντέρνα σποτ (τα προφιτερόλ που φτιάχνουν custom, μπροστά σου, δεν τα ξεχνάς). Η Αθήνα που έχει τα πάντα και μπορεί να σε κάνει να περάσεις τέλεια ό,τι κι αν επιλέξεις να κάνεις, από το να αφεθείς στην ιστορία της μέχρι να εστιάσεις στο φαγητό και την καλοπέραση.

Συντάκτης: Νάκης Αντωνίου