Ο Δρ. Γεώργιος Ορφανίδης γράφει για τις «Αλεπούδες» του Poınt To Contemporary Theater

Δημοσιεύτηκε στις 20 Μαρτίου 2024

Η Θεατρική Ομάδα Poınt To Contemporary Theater παρουσιάζει το βραβευμένο έργο της Dawn King «Αλεπούδες» στη Λευκωσία, με πρεμιέρα στις 8 Μαρτίου 2024. Πρόκειται για ένα καθηλωτικό έργο, με χαρακτηριστικά ψυχογραφικού θρίλερ, που παρουσιάζει τον άνθρωπο – ζώο μέσα από τα ένστικτα, τους φόβους, την καχυποψία, την προδοσία και τα απωθημένα του, επαναφέροντας στο προσκήνιο το πολλές φορές και πολυπρισματικά ερμηνευμένο από την τέχνη του θέατρου μοτίβο του homme primitif.

Η δράση λαμβάνει χώρα σε μια ζοφερή αλλά μη χρονολογικά καθορισμένη με ακρίβεια εποχή, τότε που το κράτος (το οποίο και ουδέποτε κατονομάζεται ή περιγράφεται με τη χρήση δηλωτικών-πολιτισμικών δεικτών) οργανώνεται από ένα συγκαλυμμένο δικτατορικό καθεστώς. Ακολουθώντας, λοιπόν, τις επιταγές της συγγραφέως η παραστασιολογική επιμέλεια δεν προδίδει κάποιο στοιχείο που θα τοποθετούσε τον μύθο και την πλοκή του έργου σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Με άλλα λόγια, ο θεατής έχει την ελευθερία (και ευκαιρία) να τοποθετήσει εκείνος τη δράση σε οποιοδήποτε ιστορικό παρελθόν· ακόμα και στο μέλλον. Σε μία χώρα που μοιάζει να μην σταματά ποτέ η βροχή, αφού καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης πέφτουν «αληθινές – τεχνητές» βροχές περιμετρικά ολόκληρου του σκηνικού, το αυταρχικό καθεστώς αποδίδει τον λιμό και την καταστροφή της σοδιάς από τις πλημμύρες, στο κόκκινο θηρίο, τις αλεπούδες, το οποίο σχεδόν δαιμονοποιείται, λειτουργώντας ως αποδιοπομπαίος τράγος όλων των παθών και στεναγμών.

Η παρουσία τού, απεσταλμένου από το κράτος, Μπλορ στην οικία της οικογένειας Κόβι, γκρεμίζει τις ευαίσθητες ισορροπίες όλων, ακόμα και εκείνες τις φαινομενικά ακλόνητες του ιδίου του επίλεκτου ανιχνευτή, ο οποίος με τη σειρά του πολύ γρήγορα έρχεται αντιμέτωπος με τον ανθρώπινο πόνο, τους μύχιους πόθους και τα συσσωρευμένα – από την παιδική ηλικία – στεγανά των πιστεύω του. Ενώ αρχικά ο Μπλόρ καταφθάνει στο κτήμα των Κόβι για να ερευνήσει τον λόγο που η οικογένεια δεν εκπλήρωσε τους στόχους της όσον αφορά την οφειλόμενη παραγωγικότητα του αγροκτήματος, ενημερώνεται για τον πρόσφατο, αδόκητο και υπό αδιευκρίνιστες – εν τω συνόλω τους – συνθήκες θάνατο του μοναχογιού της οικογένειας, και αφοσιώνεται εντέλει στο να λύσει το μυστήριο.

Η σκηνοθεσία της Ευαγγελίας Ονουφρίου, κινήθηκε στον ρεαλισμό αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τις θεατρικές συμβάσεις. Ολόκληρος ο χώρος του θέατρου μεταμορφώνεται σε μια πολυεστιακή σκηνή που εξυπηρετεί την «κινηματογραφική» πλοκή του έργου επιτρέποντας τις παράλληλες δράσεις, στο σκηνικό του Κώστα Κωνσταντίνου και της Ευαγγελίας Ονουφρίου. Η παράσταση ενώ επιτυγχάνει να είναι ατμοσφαιρική, σκοτεινή και υποβλητική δεν στερείται υπαινικτικού χιούμορ, βρετανικού φλέγματος, που καυτηριάζει την κατάχρηση εξουσίας, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και ιδεοληψίες, το κυνήγι μαγισσών, τη θρησκοληψία, την καταστροφή του περιβάλλοντος ως μέσο εκφοβισμού και ως εργαλείο ελέγχου της ανθρωπότητας. Η σκηνοθετική γραμμή μοιάζει να καθρεφτίζει τη δική μας καθημερινότητα, η οποία παραμορφώνεται από τον καταιγισμό των αφιλτράριστων πληροφοριών, των ψευδών ειδήσεων και των θεωριών συνομωσίας.

Ο νεαρός πρωταγωνιστής του κυπριακού θεάτρου, Σταύρος Ξ. Πέτρου «ενσάρκωσε» κυριολεκτικά, τον ρόλο του επίλεκτου ανιχνευτή αλεπούδων, Ουίλιαμ Μπλορ, επιβάλλοντας το εκτόπισμά του άμα τη εμφανίσει, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, για μια ώρα και τριάντα λεπτά αδιαλείπτως, πάλλεται επί σκηνής. Άξιο θαυμασμού είναι όχι μόνο η δεξιοτεχνία των εκφραστικών του μέσων, κίνηση, τοποθέτηση σώματος, χειρονομίες, βλέμμα, φωνή, στην αποτύπωση του κρατικού απεσταλμένου, αλλά και η ενορχήστρωσή τους κατά την εξέλιξη της αφήγησης, σε αυτό που θα εντοπίζαμε στη θεωρία της λογοτεχνίας ως σταδιακή αποδόμηση του χαρακτήρα. Η ερμηνευτική δεινότητα του ηθοποιού φωτίστηκε σε στιγμές κορύφωσης του έργου με ένταση, βία, τολμηρά ευάλωτες «προσωπικές στιγμές» ψυχικής και ιδεολογικής κατάρρευσης, σωματικού πόνου υπό τη μορφή αληθινού αυτοραπίσματος. Ο Σταύρος Ξ. Πέτρου, γνωστός ως εικαστικός καλλιτέχνης και ποιητής, ζωγράφισε με ποιητικότητα επί σκηνής ένα αληθινό ψυχογράφημα.

Η Νάγια Αναστασιάδου ως Ιουδίθ, μια γυναίκα που πενθεί κρυφά το χαμό του παιδιού της αλλά έχει αναλάβει να κρατήσει τις ισορροπίες στα του οίκου της, μας χάρισε πολύ όμορφες στιγμές αληθείας και αμεσότητας. Ο Σαμουήλ του Κώστα Κωνσταντίνου, ισορρόπησε μεταξύ εξωτερικής δυναμικότητας και εσωτερικής αναζήτησης, ενώ η Εύα Μιλτιάδους ως Σάρα πρόσφερε από τις πιο έντονες στιγμές του έργου έχοντας να αντιμετωπίσει την προδοσία και το δέλεαρ της συνθηκολόγησης.

Η μετάφραση του Γιώργιου Χατζηνικολάου αξιοποίησε αριστοτεχνικώς τα απανθίσματα της ελληνικής, φτιάχνοντας το γλωσσικό σύμπαν του κάθε χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της ενσωμάτωσης λόγιων ή καθαρευουσιάνικων χαρακτηριστικών στο ύφος του Ουίλιαμ Μπλόρ. Η μουσική του Μάριου Χριστοφόρου και ο φωτιστικός σχεδιασμός του Μιχάλη Πατσιά δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα για το έργο. Παράληψη μας θα ήταν να μην αναφέρουμε και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης. Βοηθός σκηνοθέτη η Λουκία Πική, μακιγιάζ η Άντρη Τσελεπή, σχεδιασμός αφίσας η Ξένια Πέτσα, φωτογράφηση – trailer ο Χρίστος Τσεκούρας, προώθηση η Χρυστάλλα Αντωνίου Καϊάφα και ειδικές αποστολές, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η αφίσα, ο Νικόλας Δημητρίου.

Πρωτοβουλία που φανερώνει μια διάθεση εις βάθους ανάγνωσης του έργου είναι και οι ανοικτές συζητήσεις με ειδικούς ψυχολόγους και κοινωνιολόγους για ζητήματα που εγείρει το έργο, κάθε Παρασκευή, καθώς και την Κυριακή 7 Απριλίου, μετά το τέλος των παραστάσεων.

Δρ. Γεώργιος Ορφανίδης, Θεωρητικός Τέχνης

Επόμενες Παραστάσεις: 22, 23, 24, 29, 30, 31 Μαρτίου 2024 και 5, 6, 7, 8 Απριλίου 2024, στις 20:30.

Στο Θέατρο WhereHaus612, Μιχαήλ Κουσουλίδη 5, Παλλουριώτισσα.

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/en/tickets/theater/alepoudes/

Πληροφορίες: 99 122552

Θεσμικός χορηγός: Υφυπουργείο Πολιτισμού