20 πράγματα που θα κάνουμε μόλις βγούμε από την καραντίνα!

Δημοσιεύτηκε στις 24 Απριλίου 2020

Ο κορωνοϊός καλά κρατεί, ωστόσο, ολοένα και περισσότερες αχτίδες αισιοδοξίας δείχνουν πως βρισκόμαστε στην κάθοδο της καμπύλης και πως σύντομα θα επανέλθουμε σε κανονικούς ρυθμούς.

Μέχρι να γίνει αυτό, όμως, οι συντάκτες του Check in Cyprus συνεχίζουν να τηρούν τα μέτρα προστασίας και τις οδηγίες που έχουν δοθεί κατά της εξάπλωσης της νόσου Covid-19, μένοντας σπίτι και αναπολώντας όλα αυτά που μας περιμένουν εκεί έξω, όλα αυτά που μας έχουν λείψει πιο πολύ (και μας έχουν λείψει πολλά πράγματα στην καραντίνα, όπως σίγουρα και σε όλους εκεί έξω) και όλα όσα (απλά και καθημερινά κυρίως) θα κάνουμε μόλις τελειώσει όλο αυτό! 

Ναι, είναι κάποια πράγματα για τα οποία ανυπομονούμε περισσότερο και περιμένουμε να τα ξαναζήσουμε. 

Δείτε παρακάτω τι μας λένε για την παλιά (ή νέα!) καθημερινότητα, που ξεκινούν από έναν καφέ με φίλους και φτάνουν μέχρι την αθωότητα του να φτερνίζεται ο άλλος μπροστά μας και εμείς αυθόρμητα να του λέμε απλά "γείτσες".

Πολλά είναι αυτά που μου έχουν λείψει και γράφω την πολυπόθητή μου πεντάδα: 1. εκδρομή στην φύση, 2. έξοδος σε ταβερνάκια, 3. ραντεβού σε spa, 4. ποτάκια στα αγαπημένα μου μπαράκια, 5. κι ένα weekend σε παραθαλάσσιο ξενοδοχείο. Πόπη Ι. Βακή

Μένω σπίτι, κι όταν γίνεται πολύ δύσκολο, βγαίνω μία βόλτα για λίγο στη γειτονιά. Προσαρμόστηκα, βλέπεις, και στο χρόνο και στο χώρο. Είναι πολλά όμως αυτά που νοσταλγώ και που όσο περνούν οι μέρες, μεγαλώνουν μέσα μου ολοένα και περισσότερο! Πρώτα από όλα η δομή που είχε κάποτε η μέρα μου, το γραφείο μου, το στούντιο του Ράδιο Πρώτο, αλλά και η απλή ανθρώπινη επικοινωνία. Το γεγονός ότι δεν μπορούμε να δούμε και να αγκαλιάσουμε από κοντά τους φίλους μας, θα μπορούσα να το γράψω και να το ξαναγράψω, ώστε να μην μπορεί να χάσει καθόλου ούτε από το "βάρος" ούτε και την ουσία του. Οι βόλτες στην παραλία, τα αγαπημένα στέκια για καφέ και φαγητό (με το που ανοίξουν, θα τα πάρουμε σβάρνα όμως ένα προς ένα, το έχω υποσχεθεί!)... οι βόλτες με τ' αμάξι κι ένα τελευταίο, το να σχεδιάζω το μέλλον και να ξέρω πότε θα έρθει αυτό... Εύχομαι όταν τελειώσει όλο αυτό να είμαστε πλέον πιο κοντά στην ουσία και να έχουμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε όσα θα προκύψουν. Θεώνη Παναγή

Αν με ρωτήσεις τι είναι το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνω όταν τελειώσει η καραντίνα, στο πρώτο δευτερόλεπτο θα δυσκολευτώ να σου απαντήσω, καθώς η πρώτη λέξη που μου έρχεται είναι “πολλά”. Βλέπεις έχω μια ακατανίκητη επιθυμία να προλάβω το χρόνο που έχασα κλεισμένη διότι από το fast forward ξαφνικά η ζωή μου μπήκε σε παύση. Στο επόμενο δευτερόλεπτο όμως θα σου απαντήσω πως αυτό που θέλω είναι μια μάζωξη με τους φίλους μου. Ένας καφές δίπλα στη θάλασσα που θα κρατήσει για ώρες, με συζητήσεις περί ανεμών και υδάτων που θα συνοδεύονται με δυνατά χάχανα. Γιατί αυτό μου έλειψε πιο πολύ από όλα. Αυτό που προ καραντίνας θεωρούσα δεδομένο. Μια βόλτα και ένας καφές με αγαπημένα πρόσωπα που σε κάνουν να γελάς με την ψυχή σου. Σ᾽ αυτόν όμως τον μετά καραντίνας καφέ, αυτή τη φόρα δεν θα φορέσω το ρολόι μου και θα φροντίσω να έχω όλη τη μέρα άδεια. Διότι αυτό που έμαθα τελικά από την καραντίνα είναι πως το φορτωμένο πρόγραμμα δεν σε κάνει να κερδίζεις χρόνο, αντίθετα σε κάνει να χάνεις στιγμές. Από το pause λοιπόν, που με έβαλε η καραντίνα, δεν θέλω να πάω στο fast forward, θέλω να πατήσω απλά το μαγικό κουμπάκι “play” και να αρχίσω να ζω ξανά. Άντρια Τόλλα
 

Έχει περάσει ήδη σχεδόν ενάμιση μήνας από τότε που αυτοπεριορίστηκα, οπότε έχω προλάβει να το σκεφτώ πολλές φορές. Έχω «μετρήσει» ήδη αρκετές φορές ποιο πράγμα μου λείπει περισσότερο και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από τη συναναστροφή με φίλους και οικογένεια. Οπότε, με τη χαλάρωση των μέτρων θα κανονίσουμε σίγουρα συναντήσεις για μπίρες και BBQ. Κατά τ’ άλλα, μου έλειψε πολύ η φάση της ταβέρνας και οι βόλτες με αυτοκίνητο εκτός πόλης, ενώ για κάποιο περίεργο λόγο πεθύμησα τους αγώνες ποδοσφαίρου και το μπιλιάρδο, άσχετα αν δεν είμαι και τόσο φανατικός με κανένα από τα δύο. Μιχάλης Μιχαηλίδης
 

Δεν μου έλειψε κάποιο ιδιαίτερο μέρος, ούτε πεθύμησα μια πολύ συγκεκριμένη συνήθεια. Και κρασάκι πίνω στο σπίτι, και γυμνάζομαι, και δουλεύω και μαγειρεύω (λίγο, δεν έφτασα σε επίπεδα απόδομημένου banana bread, ακόμη είμαι στα καλά μου). Η ανθρώπινη παρουσία είναι αυτή που λαχταρώ περισσότερο και η απουσία της είναι αυτό που μου στοιχίζει πιο πολύ. Να πιω το κρασάκι με την παρέα, να γυμναστούμε με τα παιδιά, να κανονίσουμε έξοδο ή να μαζευτούμε σπίτι για πίτσα και επιτραπέζια. Και αυτό να γίνει όχι στα δυο μέτρα απόσταση, ούτε με μάσκες και γάντια, ούτε με μέτρα αυτοπροστασίας, να πάνε και αυτά στον αγύριστο όπως θα πάει και ο ιός. Τη φασαρία, τα γέλια και τους φίλους πεθύμησα. Και αδημονώ για τη στιγμή που στα ίδια μέρη θα ξανασυναντηθούμε. Γιάννης Χ. Πέτεβης
 

Ενώ στην αρχή όλο αυτό με τον περιορισμό στο σπίτι φάνταζε βολικό, σαν ένα μίνι διάλειμμα από τη φορτωμένη με δουλειές και υποχρεώσεις καθημερινότητα, μετά την πρώτη εβδομάδα δεν περίμενα πόσο θα μου έλειπε η ρουτίνα του γραφείου όπως και η συναναστροφή με φίλους και ομολογώ, με συγγενείς. Εκείνο, όμως, που μου έλειψε και εξακολουθεί να μου λείπει περισσότερο είναι η αίσθηση της ελευθερίας που είχαμε πριν τον περιορισμό. Να βγαίνεις από το σπίτι χωρίς να πρέπει να στείλεις μήνυμα. Να πας σε σπίτια φίλων σου, μια βόλτα να περπατήσεις, να πας μια εκδρομή, να αφήσεις το κινητό στην άκρη και να μην ασχοληθείς καθόλου με τα social media γιατί πολύ απλά θα κάνεις κάτι άλλο, πιο ουσιαστικό, πιο ανθρώπινο, πιο αληθινό. Σίγουρα αυτό θα κάνω βγαίνοντας από τον περιορισμό για αρχή, θα κανονίσω απογεύματα για καφέ και βράδια για ποτό και φαΐ με φίλους, έστω και στο σπίτι. Αρκεί που θα βρεθούμε και πάλι όλοι μαζί, να γελάσουμε, να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας και να λέμε βλακείες και χαζομάρες. Ανδρέας Κάτσιης

Αυτό που μου έχει λείψει πιο πολύ μετά από ενάμιση περίπου μήνα σε καραντίνα είναι η επαφή με τους ανθρώπους. Η κοντινή επαφή. Η επικοινωνία, όταν οι σχέσεις είναι αληθινές, επιτυγχάνεται και μέσω τεχνολογικών οδών. Αλλά η άμεση σύνδεση, το να μπορείς να αγγίξεις τον άλλο, να δεις απευθείας από τη γλώσσα του σώματος του πως νιώθει και σε τι κατάσταση βρίσκεται είναι πολύ διαφορετικό. Επίσης, μου έχει λείψει το να μπορώ να κάνω πολλά πράγματα σε μία ημέρα που να μην περιορίζονται στους τοίχους ενός σπιτιού. Σίγουρα το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν είμαστε “ελεύθεροι” θα πάω να δω τον βαφτιστικό μου και τους φίλους μου. Επίσης, θα ήθελα να κάτσω κάπου για έναν καφέ και να υπάρχει κίνηση και βαβούρα. Στέλλα Γεωργίου
 

Όταν άρχισε όλο αυτό, φορούσαμε ακόμα χειμωνιάτικα. Οι μέρες όμως πέρασαν, ο καιρός ζέστανε και η νοσταλγία για όλα αυτά που μας έχουν λείψει ολοένα και μεγαλύτερη. Κι αν κάτι μου έμαθε ο εγκλεισμός είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή και πως αξία και ουσία τελικά, έχουν τα απλά και τα καθημερινά. Ποιος να φανταζόταν πως θα ερχόταν η στιγμή που θα πεθυμούσαμε ένα απλό καφέ με την παρέα μας. Αυτό που μου έλειψε περισσότερο, λοιπόν, είναι αυτές οι συναντήσεις με τους φίλους, τα γέλια, οι συζητήσεις, η ψυχοθεραπεία μας. Μπορεί να προσαρμοστήκαμε και σ’ αυτό και να το κάνουμε όπως μπορούμε πια, αλλά δεν είναι το ίδιο. Λείπει η επαφή κι αυτή η ανεμελιά που είχαμε όταν μαζευόμασταν στα στέκια τα δικά μας. Κι επειδή όταν θα βγούμε από το σπίτι θα είναι πια καλοκαίρι, το πρώτο πράγμα που θα κάνω θα είναι να αγκαλιάσω τους φίλους μου και να πιούμε τα ουζάκια μας δίπλα στη θάλασσα όπως παλιά. Φαντάζει μακρινό αλλά αυτή η εικόνα τριγυρίζει στο μυαλό μου κάθε μέρα, δίνοντας μου υπομονή για όσο έμεινε. Σταύρια Κωνσταντίνου