Δημοσιεύτηκε στις 19 Ιουνίου 2019
Συναντήσαμε λίγες μόλις μέρες πριν από την πρεμιέρα της καλοκαιρινής παραγωγής του ΘΟΚ ‘Ο Βαφτιστικός’ τον σκηνοθέτη της παράστασης Παναγιώτη Λάρκου. Μάθαμε τι σημαίνει οπερέτα, πως προσέγγισε ο σκηνοθέτης την παράσταση, πως διαφοροποιείται το τέλος του έργο από το πρωτότυπο και τι έχει τελικά να μας πει ένα έργο που γράφτηκε πριν από 100 χρόνια σε μία εντελώς διαφορετική εποχή από τη σημερινή.
Ο Παναγιώτης Λάρκου που δεν είναι οπαδός της νοσταλγίας ξετυλίγει το κουβάρι της παράστασης που είναι γεμάτη με τραγούδι, χορό, μουσικές και παιχνίδια και μας προσκαλεί αν θέλουμε να νοσταλγήσουμε να πάμε στην παράσταση που θα την θυμόμαστε για πάντα με χαμόγελο.
Παναγιώτη, πες μας λίγα λόγια για τον ‘Βαφτιστικό’. Περί τίνος πρόκειται;
Ο ‘Βαφτιστικός’ είναι μια παράσταση κατά τη διάρκεια της οποίας οι ηθοποιοί πετάνε στα μούτρα ο ένας του άλλου, παράπονα, βρισιές, μπάλες του τένις, μπάλες της γιόγκα, ρακέτες του μπάτμιντον και κάποιες στιγμές ακόμη και πιατέλες με σαντιγί. Στο ενδιάμεσο το έργο μιλάει για την αγάπη, την ερωτική επιθυμία και διδάσκει βασικές τεχνικές κουνγκ-φου και μπαλέτου. Κάποιοι επίσης προσπαθούν να γιορτάσουν τη δεύτερη επέτειο των γάμων τους. Δεν τα καταφέρνουν.
Πόσο σε δυσκόλεψε η σκηνοθεσία μίας οπερέτας;
Οι δυσκολίες ήταν τεχνικές και είχαν να κάνουν εν πολλοίς με την παρουσία ζωντανής ορχήστρας πάνω στη σκηνή. Το τεχνικό κομμάτι όμως πάντα έχει λύσεις. Από ‘κει και πέρα, ο ΘΟΚ μου έδωσε το ελεύθερο να προσεγγίσω το έργο με τον δικό μου τρόπο. Ο θίασος είναι όλοι διαλεχτοί και λατρευτοί και αν και μόλις έντεκα στον αριθμό έχουν στη σκηνή ενέργεια που θα ανάγκαζε σε φυγή και αγέλη ρινόκερων. Πεινασμένων ρινόκερων. Ο χορογράφος είναι πανέμορφος. Ο σκηνογράφος είναι πανέμορφος. Ο μαέστρος είναι πανέμορφος. Ο φωτιστής μιλάει ρωσικά, η βοηθός σκηνοθέτη έχει γαλάζια μάτια. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Κάποιες μέρες ξέχναγα να πάρω μαζί μου το μήλο μου. Εντάξει. Δεν χάθηκε και ο κόσμος.
Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της οπερέτας και τι την διαφοροποιεί από θεατρικό έργο;
Η οπερέτα ως είδος ακροβατεί ανάμεσα στην σοβαρότητα της όπερας και την ελαφράδα του κωμειδυλλίου. Η σκηνική της διαφοροποίηση από το θεατρικό έργο -όταν αυτή ανεβαίνει με τον κλασσικό τρόπο- είναι πως ερμηνεύεται από λυρικούς τραγουδιστές και όχι από ηθοποιούς, και η πρόζα συνήθως είναι μια αγγαρεία που πρέπει να διεκπεραιωθεί σβέλτα για να περάσουμε στο επόμενο τραγούδι. Εξ ου και μέχρι σήμερα, πολύς κόσμος γνωρίζει τραγούδια από οπερέτες χωρίς να ξέρει σε ποιο έργο ανήκουν, ή και αγνοώντας εντελώς την πλοκή.

Ποια ήταν η σκηνοθετική σου προσέγγιση και τι θα ήθελες να περάσεις στο κοινό της Κύπρου;
Προσπάθησα για αρχή να διαβάσω και να καταλάβω το πρωτότυπο κείμενο. Και μετά να φτιάξω μια παράσταση που να μην μυρίζει ναφθαλίνη. Είναι και καλοκαίρι και το ροδάκινο μου φαίνεται πιο ταιριαστό σε μυρωδιά. Σε ό,τι αφορά στο κοινό, προσπαθώ με πείσμα πάντα να στήνω μια σκηνοθεσία της οποίας η πρόθεση και ο κώδικας να είναι τόσο καθαρά, ώστε αυτοί που τους άρεσε να μπορούν να γνωρίζουν ακριβώς το γιατί, όσο και αυτοί που δεν τους άρεσε. Αυτό για μένα είναι επαγγελματική τιμιότητα. Να μπορούν οι δουλειές μου να κυοφορούν το διάλογο. Και προσπαθώ συνεχώς να θυμάμαι πως καλό είναι να προσπαθούμε να δίνουμε λόγους στους θεατές να επιστρέφουν στο θέατρο.
Τι έχει να μας πει σήμερα ένα τέτοιο έργο όπως ο ‘Βαφτιστικός’ που γράφτηκε πριν από 100 χρόνια;
Πολλά έργα γράφτηκαν πριν από 100 χρόνια. Κάποια γράφτηκαν και πριν από 2000 χρόνια. Η ημερομηνία παραγωγής δεν έχει και τόση σημασία. Δεν μιλάμε για μαρμελάδες. Ο ‘Βαφτιστικός’ άλλωστε είναι στη βάση του μια ιστορία δύο ανθρώπων ερωτευμένων. Την τελευταία φορά που το τσέκαρα, μας απασχολεί μέχρι και σήμερα. Όσοι αναγνώστες δεν ασχολούνται με το θέμα, τους προτείνω ανεπιφύλακτα αύριο να βρουν κάποιον να ερωτευτούνε. Οι θετικές συνέπειες στο καρδιαγγειακό τους σύστημα θα τους εκπλήξουν.

Το έργο αυτό μιλά για την ομορφιά της Ελλάδας, της Αθήνας σε μία εποχή που η χώρα ζούσε σε μία περίοδο αναγέννησης χωρίς να γνωρίζει τις περιπέτειες που έρχονταν. Αυτό το στοιχείο της άγνοιας των δεινών που έρχονταν για την Ελλάδα θα το δούμε στην παράσταση ή θα το βιώσει ο θεατής με τον τρόπο του;
Η ομορφιά της Αθήνας του τότε καθώς και η εποχή, είναι ο καμβάς του έργου και όχι ο πυρήνας του. Όλα τα έργα χρειάζονται ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν. Από την άλλη το έργο κουβαλάει ακριβώς την αφέλεια και την άγνοια για αυτά που έρχονται. Γι’ αυτό και στο φινάλε του πρωτότυπου όλοι ξεκινούν για το μέτωπο πιστεύοντας πως αυτό είναι η λύση για όλα τα προβλήματα και πως η επιστροφή θα είναι νικηφόρα. Αλίμονο σ’ αυτούς και αλίμονο δυο φορές στον άνθρωπο που σήμερα εξακολουθεί να αγνοεί πως ο πόλεμος έχει ναι μεν δύο μεριές αλλά είναι και οι δύο δυστυχώς και αμετάκλητα ηττημένες. Στην δική μας παράσταση αφαιρέσαμε λοιπόν τις στρατιωτικές κορόνες και κρατήσαμε μόνο τις τραγουδιστικές. Θεωρώ διπλό το χρέος μου ως Κύπριος σκηνοθέτης, παιδί ενός μοιρασμένου νησιού, γιος πρόσφυγα, να αφιερώσω τη δουλειά μου στην επιθυμία για ειρήνη.
Ο Βαφτιστικός αναφέρεται σε μία εποχή της Ελλάδας που πέρασε. Τι σκέφτεσαι διαβάζοντας αυτό το έργο και ποιες ομοιότητες βρίσκεις στο τότε με το σήμερα; Είναι ένα νοσταλγικό έργο θα έλεγες; Πως το χαρακτηρίζεις;
Δεν είμαι οπαδός της νοσταλγίας. Η νοσταλγία αφήνει τη ζωή στάσιμη. Η νοσταλγία είναι η λέξη που κοάζουν τα βατράχια στο βάλτο. Οι πεταλούδες φωνάζουν ερωτευτείτε τώρα. Αύριο θα πεθάνουμε. Τώρα είμαστε ζωντανοί. Χτες δεν ήμασταν. Τώρα. Ζήστε τώρα. Αν ντε και καλά πρέπει να νοσταλγήσετε κάτι ελάτε στην παράσταση μας. Σας υπόσχομαι πως σε δέκα χρόνια από σήμερα, θα θυμάστε αυτό το βράδυ. Και θα χαμογελάτε. Και αυτοί που σας κοιτάνε δεν θα ξέρουν γιατί. Αλλά θα είστε τόσο όμορφοι.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Λευκωσία
Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ΄
Παρασκευή 21 Ιουνίου & Σάββατο 22 Ιουνίου 2019, 21:00
Πέμπτη 18 Ιουλίου & Παρασκευή 19 Ιουλίου 2019, 21:00
Λεμεσός
Αρχαίο Θέατρο Κουρίου
Πέμπτη 27 Ιουνίου & Παρασκευή 28 Ιουνίου 2019, 21:00
Λάρνακα
Παττίχειο Δημοτικό Αμφιθέατρο
Τετάρτη 3 Ιουλίου 2019, 21:00
Πάφος
Αρχαίο Ωδείο
Σάββατο 6 Ιουλίου 2019, 21:00
Ελ. Αμμόχωστος
Δημοτικό Αμφιθέατρο Δερύνειας
Τετάρτη 10 Ιουλίου 2019, 21:00
Οι παραστάσεις στις 22 Ιουνίου στη Λευκωσία και στις 27 Ιουνίου στη Λεμεσό θα είναι με αγγλικούς και τουρκικούς υπέρτιτλους
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ / ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Λευκωσία Ταμείο Θεάτρου ΘΟΚ, 77772717 και ηλεκτρονικά στη σελίδα www.thoc.org.cy
Σχετικά
Ο «Κάτοικος Κηφισιάς» ταξιδεύει σε τέσσερα χωριά της Κύπρου
Μια σύγχρονη θεατρική παράσταση για την κοινωνική ανισότητα, την οικογένεια, την αξιοπρέπεια και τη δύναμη μιας γυναίκας να αρχίσει ξανά
Έφυγε ο ηθοποιός Φοίβος Γεωργιάδης
Η Κύπρος αποχαιρετά έναν αθόρυβο αλλά πολύτιμο εργάτη της σκηνής
Μία ακόμα (επιπλέον) παράσταση για το «PARTY της ζωής μου» με την Ελένη Ράντου
Η παράσταση που καθήλωσε το κοινό επιστρέφει για μία τελευταία εμφάνιση στην Κύπρο
Το πολυβραβευμένο «Goodbye, Lindita» του Μάριο Μπανούσι έρχεται στη Λευκωσία
Η παράσταση που συγκλόνισε κοινό και κριτικούς σε όλο τον κόσμο παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας.
Ίων του Ευριπίδη: Δύο τελευταίες παραστάσεις στην Κύπρο
Πρόκειται για ένα από το πιο αινιγματικά έργα του αρχαίου δράματος
H Ελένη Ράντου επιστρέφει στην Κύπρο με "το Πάρτυ της ζωής μου"
Η παράσταση που συγκίνησε χιλιάδες θεατές επιστρέφει για τελευταία φορά στην Κύπρο!
Η Μαρίνα Μαλένη Κυριαζή διορίζεται Γενική Διευθύντρια του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου
Η θέση αφορά τα καθήκοντα τόσο εκτελεστικού όσο και καλλιτεχνικού Διευθυντή
Ο «Δίδυμος Μπελάς» με την Ελένη Φιλίνη έρχεται Κύπρο
Η κωμωδία του Δημήτρη Γιαννουκάκη σε περιοδεία με εκλεκτό θίασο
Πέθανε σε ηλικία 92 ετών η αγαπημένη ηθοποιός Μάρω Κοντού
Το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και νοσηλευόταν στο νοσοκομείο
Ο «Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου μιλά κυπριακά και περιοδεύει σε όλη την Κύπρο αυτό το καλοκαίρι
Η ΕΘΑΛ και η Anyhow Theatre Ensemble παρουσιάζουν μια σύγχρονη διασκευή του κλασικού έργου στην κυπριακή διάλεκτο, μεταφέροντας τη δράση στην Κύπρο της δεκαετίας του '70, μέσα από μια απολαυστική σάτιρα γεμάτη χιούμορ, μουσική και έντονο κυπριακό χρώμα.
«Ημερολόγιο in progress»: Τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου όταν δημιουργεί;
Πέντε γυναίκες γίνονται οι φωνές μιας συνείδησης, σε μια παράσταση για τη δημιουργία, την αμφιβολία και τα «τέρατα» που γεννά το μυαλό.
«Το Ελιξίριο του Έρωτα» στο Pafos Aphrodite Festival 2026
Σε ανακοίνωση του Pafos Aphrodite Festival αναφέρεται ότι η νέα σκηνοθετική πρόταση μεταπλάθει ριζικά το κλασικό έργο σε έναν σύγχρονο, συμβολικό κόσμο