Review: Είδαμε την παράσταση "Cock" στον ΘΟΚ

Δημοσιεύτηκε στις 10 Νοεμβρίου 2017

Το καλοκαίρι του 2016 στο Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος μία κυπριακή παραγωγή μπαίνει την τελευταία στιγμή στο πρόγραμμα των παραστάσεων αφού μία άλλη ακυρώνει τη συμμετοχή της. Η θεατρική ομάδα Φτωχολογιά με τον ‘Πλούτο’ του Αριστοφάνη καταφέρνει όχι μόνο να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις αλλά να σηκώσει το δύσκολο κοινό της Κύπρου από τις θέσεις του για να χειροκροτήσει με ενθουσιασμό μία φρέσκα, γεμάτοι ενέργεια και ζωντάνια παράσταση φτιαγμένοι από νέους ηθοποιούς με σκηνοθέτη τον 27χρονο Κώστα Σιλβέστρο.

Το Μάρτιο του 2017, στα Βραβεία Θεάτρου ΘΟΚ ο Κώστας κέρδισε το βραβείου του καλύτερου σκηνοθέτης της χρονιάς ανεβάζοντας έτσι τον πήχη των προσδοκιών μας από αυτόν τον πολλά υποσχόμενο νέο άνθρωπο του θεάτρου. Ο ΘΟΚ και ο νέος καλλιτεχνικός του διευθυντής Σάββας Κυριακίδης δίνουν ‘λευκή επιταγή’ στον βραβευμένο σκηνοθέτη αναθέτοντάς του την σκηνοθεσία την πρώτης παραγωγής της σεζόν του οργανισμού. Ρίσκο μεν για τον ΘΟΚ η ανάθεση σε ένα άπειρο και νέο σκηνοθέτη της καινούργιας παραγωγής της Νέας Σκηνής αλλά από την άλλη μία κίνηση που αναδεικνύει τις προθέσεις του οργανισμού στα επόμενα χρόνια.

Ο Κώστας Σιλβέστρος, έπειτα από μία παράσταση-θρίαμβο και ένα βραβείο σκηνοθεσίας απέδειξε πως τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν συγκυρία αλλά η απόδειξη πως αυτός ο σκηνοθέτης έχει όραμα, ταλέντο, προοπτική και γνωρίζει πολύ καλά προς τα πού να κατευθύνει μία παράσταση.

Ένα άδειο, σκοτεινό δωμάτιο χωρίς σκηνικά, αντικείμενα ή έστω παντομίμες ακολουθώντας τις ρητές οδηγίες του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Μάικ Μπάρτλετ αποτελεί το χώρο όπου εκτυλίσσεται η ιστορία του έργου Cock που σκηνοθετεί ο Κώστας Σιλβέστρος. Και ναι όσο σόκιν και αν σου φαίνεται ο τίτλος είναι αυτό ακριβώς που μεταφράζεται από τα αγγλικά, με μία διττή σημασία, εκείνης του κόκορα και της κοκορομαχίας. Σε ένα απόλυτα σκοτεινό σκηνικό, δεξιοτεχνικά φωτισμένο πότε το πρώτο μισό δεξιά και πότε το υπόλοιπο αριστερά οι ήρωες περιφέρονται στο κόκκινο δάπεδο με τους γεωμετρικούς σχηματισμούς προσπαθώντας να βρουν τις ισορροπίες σε αυτή τη πάλη-κοκορομαχία. Ένα γκέι ζευγάρι έπειτα από χρόνια συμβίωσης με όλα τα προβλήματα να συσσωρεύονται βρίσκεται αντιμέτωπο με τον έρωτα του νεαρότερου από το ζευγάρι με μία γυναίκα.

Η υπόθεση ξετυλίγεται γοργά, με γλώσσα ρευστή και σύγχρονη, χωρίς σκηνοθετικές μανούβρες και φτιασιδώματα παρά μόνο την απόλυτη θεατρική ερμηνεία των τεσσάρων απολαυστικότατων ηθοποιών με τον Αντρέα Τσέλεπο να κλέβει τις εντυπώσεις με τον αβανταδόρικο ρόλο του μεγαλύτερου, οικονομικά επιτυχημένου και πιο ευαίσθητου μεταξύ των δύο να κατορθώνει διατηρεί μία απίστευτη ισορροπία και μέτρο χωρίς υπερβολές σε ένα ρόλο που θα μπορούσε να καταστεί ξανά ένα γκέι στερεότυπο που εκβιάζει για γέλιο.

Η παράσταση εξελίσσεται σε μία ‘κοκορομαχία’, μέσα στην αρένα με τους ήρωες να περιφέρονται πότε ισορροπώντας στις γραμμές του δαπέδου και πότε ξεπερνώντας τις γραμμές. Μία ‘διαμάχη’ αρχικά ανάμεσα στους δύο γκέι άντρες και τη γυναίκα ενώ στη συνέχεια προστίθεται και ο πατέρας του μεγαλύτερου από το ζευγάρι. Το έργο λειτουργεί λυτρωτικά, θέτει ερωτήματα, προβληματίζει και δεν δίνει απαντήσεις. Δεν πρόκειται για ένα γκέι θεατρικό έργο, δεν είναι μία παράσταση που έρχεται να αντιταχθεί απέναντι στον κοινωνικό αποκλεισμό των ομοφυλοφίλων αλλά για τον Μπάρτλετ όλα αυτά είναι ήδη ισχύοντα και δεδομένα. Το έργο πραγματεύεται την ελευθερία του κάθε ανθρώπου να μπορεί να αποφασίζει να ακολουθήσει αυτό που έχει μέσα στην καρδιά του. Αυτό που πραγματικά θέλει η καρδιά του.

Γι’ αυτό και στο τέλος του έργου μία τεράστια καρδιά καθρέφτης στραμμένος προς το κοινό μας λέει αυτό ακριβώς: να ακολουθήσουμε την καρδιά μας, αυτό που πραγματικά μας κάνει να είμαστε ο εαυτός μας, αυτός που μας κάνει ευτυχισμένους.