"Ο βροχοποιός" στο Θέατρο Σκάλα

Δημοσιεύτηκε στις 19 Ιανουαρίου 2017

Η Κύρια Σκηνή του Θεάτρου Σκάλα θα εγκαινιάσει τη νέα θεατρική χρονιά ανεβάζοντας την ρομαντική κωμωδία του Ν. Ρίτσαρντ Νας «Ο Βροχοποιός» σε μετάφραση Δέσποινας Πυρκεττή και σκηνοθεσία Μόνικας Μελέκη.

Το έργο
Οι δυτικές πολιτείες της Αμερικής παραλύουν κάτω από το βάρος παρατεταμένης ξηρασίας. Μια κοπέλα ζει με τον πατέρα και τους δύο αδελφούς της, που χολοσκούν για τα ζωντανά τους που ψοφούν όσο και για την αδελφή τους που οδεύει να γίνει γεροντοκόρη. Διότι η αλήθεια είναι πως η Λίζυ είναι μια άχαρη κοπέλα. Οι αδελφοί δοκιμάζουν ένα σωρό σχέδια για να την παντρέψουν, όλα εις μάτην. Ούτε και υπάρχει οποιαδήποτε ένδειξη ανακούφισης απ' την στεγνή ζέστη. Όταν ξαφνικά, απ' το πουθενά, εμφανίζεται ένας αλητήριος χαρακτήρας, γλυκομίλητος, με μεγαλεπήβολες ιδέες. Είναι βροχοποιός, υπόσχεται να φέρει βροχή για 100 δολάρια. Τρελή ιδέα! Μα είναι τόσο αναζωογονητικός και ευχάριστος ο βροχοποιός, που τελικά η οικογένεια συναινεί. Αρχίζουν μεμιάς να βαρούν μεγάλα χάλκινα τύμπανα για να αφυπνίσουν τον ουρανό, ενώ ο βροχοποιός κάνει τα μαγικά του στην κοπέλα, πείθοντάς την πως έχει μια πολύ δικιά της ομορφιά. Κι εκείνη το πιστεύει, όπως ο πατέρας της πιστεύει πως ο ξένος μπορεί να φέρει βροχή. Κι όντως έρχεται βροχή, όπως έρχεται και η αγάπη.

Πρόλογος του συγγραφέα
Όταν η ξηρασία χτυπά τα καταπράσινα λιβάδια της εύφορης δύσης, το πράσινο εξαφανίζεται και ο θάνατος γίνεται πλέον κάτι ψηλαφητό. Οι συνέπειες στη βλάστηση και τα ζωντανά καταγράφονται στις ψυχρές στατιστικές του Υπουργείου Γεωργίας. Μα αυτό που συμβαίνει στους ανθρώπους των δυτικών πολιτειών, πέρα απ' τα μετρήσιμα, φρικτά φαινόμενα της αιφνίδιας φτώχειας και της έλλειψης ουσίας - είναι μια απροσμέτρητη και εμπύρετη αίσθηση απόγνωσης. Δεν θα ξανάρθει βροχή. Η γη θα μείνει για πάντα στεγνή. και σ' ολόκληρο τον ουρανό δεν υπάρχει μια υποψία ανάνηψης.

Εντούτοις, οι σοφοί άνθρωποι όπως ο ΧάρυΚάρυ, ξέρουν από καρτερικότητα. Ξέρουν ότι η γη δεν θα διψά εσαεί. Ξέρουν ότι μια μέρα θα ξυπνήσουν πάλι και η υγιή θα είναι καταπράσινη. Οι νέοι, όπως η κόρη του, η Λίζυ, δεν μπορούν να γνωρίζουν αυτό το πράγμα με την ίδια βεβαιότητα που έχει εκείνος. Παρότι έξυπνη, δεν είναι σε θέση να το ξέρει. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μετρά τα πεφταστέρια και να ελπίζει.

Το έργο είναι τοποθετημένο σε μια τέτοια άνυδρη περιοχή, τη στιγμή που η ελπίδα της Λίζυ λυγίζει. Είναι κωμωδία αλλά και ρομάντζο για τρεις λόγους: επειδή οι ελπίδες της Λίζυ και του Χάρυ, του Τζιμ και του Αστρολέοντα και του Φάιλ είναι η μετεξέλιξη της οριστικότητας σε ευλογία, επειδή οι άνθρωποι στο έργο είναι άξιοι και γεμάτοι αγάπη ο ένας για τον άλλο - και κυρίως επειδή δεν ευλογούνται πάντα οι ελπίδες των άξιων. Να έχετε πάντα κατά νου - ο σκηνοθέτης, οι ηθοποιοί, ο σκηνογράφος - ότι πρόκειται για ρομάντζο!

Μ' αυτή την έννοια πρέπει, χωρίς να παραγνωρίζεται η αλήθεια, τις σχέσεις αναμεταξύ των χαρακτήρων να τις διαπνέει ένα είδος ρομαντικής ομορφιάς. Ειδικά στην οικογένεια Κάρυ, ακόμα και όταν ο Νώε παραθέτει τον άκαμπτο νόμο ενός αυστηρού Θεού που, για τον ίδιο, μοιάζει πιο πολύ με εξαγριωμένο Ορκωτό Λογιστή. Πρέπει να υπάρχει αγάπη στο σπίτι ή, κάπου αλλού, μια καλοπροαίρετη υπόσχεση.