Ένα αρχοντικό γεύσεων με ελληνικό και κυπριακό DNA

Δημοσιεύτηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2018

Η εντυπωσιακή mansion στη Λεωφόρο 16ης Ιουνίου 1943 (πλησίον Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού),  που στεγάζει -εδώ και μια τριετία περίπου- το Dionysus mansion, δεδομένα κλέβει ολονών τις ματιές, μα και προϊδεάζει θετικά τους απανταχού οινογαστρονόμους. Με υψηλές προσδοκίες, λοιπόν, ανεβαίνουμε κι εμείς ένα χειμωνιάτικο βραδάκι τα σκαλοπάτια του απαστράπτοντος αρχοντικού δεχόμενοι στην είσοδο τη θερμή υποδοχή από την ευγενέστατη hostess του ψηλοτάβανου εστιατορίου.

Το τραπέζι για δυο στο δωμάτιο με το τζάκι και τα αιωρούμενα από την οροφή καθίσματα κούνιας έγραφε το όνομά μας, προσφέροντάς μας απρόσκοπτη θέα και προς τους άλλους τρεις πετρόχτιστους χώρους, οι οποίοι έσφυζαν από ζωή. Η πείνα στα φόρτε της μ’ εμάς να ξεφυλλίζουμε γοργά την κάρτα πιάτων με δημιουργικό, κυπριακό και ελληνικό DNA, που παινευόταν για τις αποδομημένες και πειραγμένες γεύσεις της, τη χρήση προϊόντων συγκεκριμένης προέλευσης, αλλά και για την έμφαση στα βιολογικά και τοπικά προϊόντα. Κρύα και ζεστά ορεκτικά, 5+1 ψαγμένες και όμορφα περιγραφόμενες, σαλάτες, αλλά και ποικίλα κυρίως πιάτων, που χαροποιούν τόσο τους χορτοφάγους όσο και τους ψαρο-κρεατοφάγους, έλαμπαν δια της παρουσίας τους στο εδεσματολόγιο.

Προτείνονταν, παράλληλα, από τους διευθύνοντες του εστιατορίου, αν το επιθυμεί και ο πελάτης, να τοποθετηθούν στο κέντρο του τραπεζιού για γευστική δοκιμή από όλη την παρέα. Καθότι δηλώνω υπέρμαχος fan της εν λόγω γαστριμαργικής πρότασης, λέω το πρώτο ‘ναι’ στη διακριτικά καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, που ενισχύθηκε γευστικά με μαϊντανό, θρυμματισμένη φέτα και κονκασέ ντομάτα. Ένα ισορροπημένο ορεκτικό, που έδεσε αρμονικά με τα χειροποίητα, ζεστά ψωμάκια του καταξιωμένου σεφ Δημήτρη Χαϊδεμένου, τα οποία κι εσύ θα απολαύσεις στο έπακρον μαζί με τον καλοφτιαγμένο, σκορδάτο βούτυρο και την αλοιφή λιαστής ντομάτας.

Το βραβευμένο Ξυνιστέρι Τσιάκκα, απέδειξε στο στόμα τους κότινούς του, ειδικά όταν ‘παντρεύτηκε’ με την επίσης άξια βράβευσης παραλλαγή γαμοπίλαφου (κυπριακό ρέσι) δομημένου με al dente ρύζι (αντί σιτάρι), μπουκιές από τρυφερό αρνί, σπαράγγια και φλούδες από τυρί κασκαβάλι. Ταυτόχρονα, σχολιάζουμε με το έτερο ήμισυ τους ιδανικούς χρόνους άφιξης των εδεσμάτων σε όλα τα τραπέζια, το φιλικό και επαγγελματικό σέρβις, αλλά και χαιρόμαστε τις μουσικές επιλογές του Έλληνα Dj, οι οποίες δυναμίτιζαν την ήδη  ανεβασμένη, σε ήπια επίπεδα, περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Το τρόλεϊ με την εγκιβωτισμένη σε αλάτι τσιπούρα, που έκανε την εμφάνισή του στο χώρο, τροχοδρομήθηκε προς το δικό μας τραπέζι, με ‘μας να συγχαίρουμε τόσο τον σερβιτόρο που ανέλαβε ενώπιον μας να ‘αποκαλύψει’ με προσοχή το λευκόσαρκο ψάρι (χωρίς δηλαδή να σκάσει το αλάτι στο εσωτερικό του), όσο και τον σεφ για τη ζουμερή, αρωματισμένη με φινόκιο, ιχθυοδημιουργία του.

Τα λουκούλλεια, καρβουνοψημένα μπιφτεκάκια με σάλτσα γιαουρτιού και μουστάρδα, έκλεισαν με τον καλύτερο τρόπο τη βραδιά μας, η οποία δεν μπορούσε να μην έχει ως επίλογό της το κέικ κολοκοτής με γλυκιά κολοκύθα, θρυμματισμένο μπισκότο βουτύρου, κρέμα τυριών και σταφίδες, αλλά και τα μπουρέκια αναρής με ροδόνερο και κανέλα συνοδευμένα με παγωτό φιστίκι.