"Όταν είμαστε νέοι, αισθανόμαστε αθάνατοι"

Δημοσιεύτηκε στις 11 Ιανουαρίου 2017

Το όνομα του είναι συνδεδεμένο με μερικές από τις πιο επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις που ανέβηκαν στην Κύπρο τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Από την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, "Λαίδη Μάκμπεθ" αλλά και τη sold out παραγωγή "Τα 39 σκαλοπάτια" στο θέατρο Διόνυσος που έφερε τη σκηνοθετική αλλά και υποκριτική του υπογραφή, καταλάβαμε πως ο Μάριος Μεττής είναι ένας άνθρωπος του θεάτρου που θα μας απασχολεί για πολλά χρόνια ακόμα μέσα από τη δουλειά.

Το έργο στο οποίο πρωταγωνιστούσε και σκηνοθετούσε "Μια μέρα όταν ήμασταν νέου" χάρισε στη συμπρωταγωνίστρια του Νιόβη Χαραλάμπους το βραβείο καλύτερου γυναικείου ρόλου στα τελευταία Βραβεία Θεάτρου ΘΟΚ, όπου και ο ίδιος βρέθηκε υποψήφιος τόσο ως ηθοποιός όσο και ως σκηνοθέτης τα τελευταία χρόνια.

Φέτος, ο Μάριος Μεττής ετοιμάζεται για να μας εκπλήξει ξανά, με το σπουδαίο έργο του Έντουαρντ Άλμπι "Τρεις ψηλές γυναίκες". Εκείνο όμως που κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον μας για τη συγκεκριμένη παραγωγή είναι το ονειρεμένο καστ με τρεις από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς του κυπριακού θεάτρου.

Η Αννίτα Σαντοριναίου, η Στέλα Φυρογένη και η Νιόνη Χαραλάμπους είναι οι "Τρεις Ψηλές Γυναίκες" του Άλμπι, οι τρεις σπουδαίες ηθοποιοί της Κύπρου, οι τρεις "δασκάλες¨" του Μάριου Μεττή-όπως είπε στη συνέντευξη-που κάνουν πρεμιέρα την Παρασκευή 13 ιανουαρίου στο θέατρο Δέντρο στη Λευκωσία.

ΕΔΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο έργο;
Ήθελα εδώ και καιρό να σκηνοθετήσω αυτό το έργο. Με συγκινεί ιδιαίτερα.

Πως θα κινηθείς σκηνοθετικά;
Είναι έργο λόγου και σχέσεων. Όλη μου η προσοχή λοιπόν είναι στραμμένη ακριβώς στα σημεία αυτά.

Είσαι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Πώς είναι αυτή η διττή ιδιότητα και πως το ένα δεν επηρεάζει-αν γίνεται-το άλλο;
Με γεμίζουν και οι δύο ιδιότητες εξίσου. Επηρεάζει βέβαια το ένα το άλλο και είναι λογικό και θεμιτό, φτάνει να ξέρεις τα όρια.

Η Αννίτα Σαντοριναίου, στον ρόλο της γυναίκας Α, 92 ετών. 

Τι σε προβλημάτισε περισσότερο σκηνοθετώντας και μελετώντας τις «Τρεις ψηλές γυναίκες» όσο αφορά στο ανέβασμά του έργου;
Αυτά που πάντα με προβληματίζουν και μπορούν να γίνουν βραχνάς είναι θέματα που αφορούν στην παραγωγή και στην οργάνωση. Το δημιουργικό κομμάτι το χαίρομαι από την αρχή του μέχρι το τέλος του.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν τρεις από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς του κυπριακού θεάτρου. Αυτό σε αγχώνει για το τελικό αποτέλεσμα διότι η αναμονή από τον κόσμο είναι μεγάλη.
Για να πετύχει μία παράσταση πρέπει πρώτα να έχεις ένα καλό κείμενο στα χέρια σου και μετά να εξασφαλίσεις καλούς ηθοποιούς. Είμαστε λοιπόν σε πολύ καλό δρόμο. Πάντα έχω μία αγωνία για το αποτέλεσμα, αλλά αυτό μου συμβαίνει κάθε φορά και είναι λογικό πιστεύω. Όλοι μας αγωνιούμε ακριβώς επειδή νοιαζόμαστε.

Και πως είναι να τις σκηνοθετείς;
Υπέροχο. Παίρνω και μαθαίνω πολλά από αυτές. Είναι πραγματικά σπουδαίες.

Η Στέλα Φυρογένη, στον ρόλο της γυναίκας Β, 52 ετών. 

Το έργο ασχολείται κυρίως με το θέμα της αυτογνωσίας. Μία διαδικασία που θα έπρεπε να είναι εύκολη εντούτοις απαιτεί μεγάλο αγώνα. Πως το βιώνουν αυτό οι ηρωίδες/ηρωίδα;
Το έργο θα έλεγα ασχολείται μα τα δύο ουσιαστικότερα θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο. Τη ζωή και τον θάνατο. Ο άνθρωπος όσο πλησιάζει προς τον θάνατο αντιμετωπίζει διαφορετικά τη ζωή. Γι’ αυτό και ο Άλμπι επέλεξε οι τρεις ηρωίδες του να διαφέρουν ηλικιακά. Η Γ είναι 26 η Β είναι 52 και η Α είναι 92 ετών.

Ο συγγραφέας του έργου Έντουαρντ Άλμπι πέθανε το 2016 αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο. Πόσο επηρεάζει η βιογραφία ενός θεατρικού συγγραφέα το έργο του και τους μετέπειτα μελετητές, σκηνοθέτες αλλά και ηθοποιούς; Θεωρείς πως πρέπει να μελετάμε το έργο τους σε συνάρτηση με τη ζωή τους ή ανεξάρτητα;
Το έργο κάθε δημιουργού είναι βαθιά επηρεασμένο από τη ζωή και τα βιώματά του. Όταν επιλέγεις να ασχοληθείς με ένα κείμενο ενός θεατρικού συγγραφέα, είναι απαραίτητο να μελετήσεις τη ζωή και το έργο του.

Η Νιόβη Χαραλάμπους στον ρόλο της γυναίκας Γ, 26 ετών. 

«Πιστεύω πως οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε τη ζωή τους, λες και δε θα πεθάνουν ποτέ» ανέφερε σε μία συνέντευξή του ο Άλμπι. Γιατί μας συμβαίνει αυτό που αναφέρει ο Άλμπι και θα δούμε και στην παράσταση;
Γιατί συμβαίνει αυτό δεν γνωρίζω, αλλά ναι, πιστεύω ότι ισχύει. Ειδικότερα όταν είμαστε νέοι, αισθανόμαστε αθάνατοι. Τον Άλμπι τον απασχολούσε ιδιαίτερα αυτό το θέμα, γι’ αυτό άλλωστε όλα του τα έργα μιλάνε για ανθρώπους που έχουν χαραμίσει τη νιότη τους, που έχουν μετανιώσει για όλα αυτά που δεν έχουν κάνει, που δεν ζούνε το τώρα.

Μία φωτογραφία, μία ιστορία 

Ανέβασες μία φωτογραφία στον λογαριασμό σου στο Facebook με τις Τζένη Γαϊτανοπούλου, Αννίτα Σαντοριναίου, Στέλα Φυρογένη και Νιόβη Χαραλάμπους. Πες μας λίγο για την ιστορία αυτής της φωτογραφίας.
Όταν πρωτοπαίχτηκε το έργο στον ΘΟΚ το 1998 στο ρόλο της γυναίκας Α ήταν η Τζένη, της Β η Αννίτα και της Γ η Στέλα. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι υπάρχει ένα συναισθηματικό δέσιμο με το συγκεκριμένο έργο αλλά και με την ομάδα. Επιπλέον, η Τζένη είναι η νονά της Νιόβης. Είμαστε, λοιπόν, μια παρέα από την οποία δε θα μπορούσε να λείπει η Τζένη. Είναι εκεί σχεδόν σε κάθε μας πρόβα, γελάει, συγκινείται, θυμάται, μας φέρνει φαγητό, γλυκά. Η παρουσία της πλέον μου έχει γίνει απαραίτητη, τόσο που αν καμιά φορά λείψει νιώθω πως κάτι δεν πάει καλά, πως μας λείπει ένα σημαντικό κομμάτι.