Η κρίση πάντα ωφελεί τις τέχνες αλλά μπορούμε και χωρίς αυτή

Δημοσιεύτηκε στις 12 Μαΐου 2016

Ηθοποιός, σκηνοθέτρια και θεατρικός συγγραφέας, η Μαρίνα Βρόντη ζει, αναπνέει και δημιουργεί για το θέατρο. Αυτή την περίοδο υπογράφει τις διασκευές των παραστάσεων ‘Ένα Άλμπουμ Ιστορίες’ μαζί με τον Βαλεντίνο Κόκκινο, “Η κόρη μου η σοσιαλίστρια”  με τον Αχιλλέα Γραμματικόπουλο και τη σκηνοθεσία του έργου ‘Πείνα’ και ονειρεύεται, τι άλλο από ρόλους...

Το Μάιο ανοίγει στη σκηνή ένα άλμπουμ γεμάτο ιστορίες, μίλησέ μου για αυτό…
‘To “Ένα Άλμπουμ Ιστορίες” είναι ένα υπέροχο βιβλίο του Αντώνη Γεωργίου το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας και μεταφέρεται στη σκηνή από τη θεατρική ομάδα του Μάριου Κακουλλή. Τη διασκευή υπογράφω μαζί με τον αγαπημένο μου φίλο και συνάδελφο Βαλεντίνο Κόκκινο’.

Σε τι αφορά η παράσταση;
‘Περιλαμβάνει ιστορίες που θυμίζουν δικές μας. Ιστορίες που αναδύονται μέσα από αυτό το άλμπουμ που θα ανοίξει μπροστά στους θεατές και θα τους ταξιδέψει στο παρελθόν. Στην ιστορία του τόπου μας, της οικογένειάς μας, των φίλων μας. Επίσης, αποσπάσματα από εφημερίδες, συνταγές, ποιήματα και πολλές φωτογραφίες συντελούν και συμπληρώνουν “Ένα Άλμπουμ ιστορίες”. Πιστεύω πως αν υπάρχουν παραστάσεις που όταν φεύγεις μετά σου μένει κάτι, το “Άλμπουμ” είναι μία από αυτές’.            

Επιπλέον σκηνοθετείς και το έργο “Πείνα” του Χαράλαμπου Γιάννου για την ΕΘΑΛ. Άλλο ένα κυπριακό έργο…
‘Είμαι τόσο ενθουσιασμένη με αυτό το υπέροχο έργο. Η “Πείνα” του Χαράλαμπου Γιάννου έχει πάρει το Ελληνικό Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου 2014. Στο έργο αυτό μια οικογενειακή υπόθεση παίρνει διαστάσεις τεράστιες, όταν οι δύο γονείς που αποφασίζουν να βοηθήσουν το παιδί τους, το οποίο πάσχει μάλλον από ψυχική πάθηση κατά τη γνώμη τους, οδηγούνται σε πράξεις κωμικοτραγικές’.

Ηθοποιός, σκηνοθέτρια, θεατρικός συγγραφέας, θέατρο και τηλεόραση… Πώς ισορροπείς;
‘Μόνο ανάμεσα σ’ αυτά ισορροπώ. Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο. Αυτά ξέρω. Είμαι τόσο ευτυχισμένη όταν ασχολούμαι μαζί τους. Όλα κάτι μου δίνουν. Το σανίδι με ξυπνά. Η σκηνοθεσία με κάνει δημιουργική. Η συγγραφή με κάνει ερευνητική και η τηλεόραση θρέφει τη ματαιοδοξία μου και μου δίνει απίστευτες ώρες διασκέδασης. Είμαι ευλογημένη όταν τα συναντώ μέσα σ’ ένα χρόνο όλα μαζί’.

Μια άλλη πτυχή της δουλειάς σου είναι η διδασκαλία θεάτρου σε παιδιά και εφήβους. Μίλησέ μου για αυτό…
‘Η ενασχόλησή μου με τα παιδιά με κρατά καλά βιδωμένη στη γη. Μου θυμίζει ότι δεν ξέρω ακόμα τίποτα και πως το ταλέντο δεν έχει μέτρο. Μπορεί να κατοικεί στα μάτια ενός πεντάχρονου ή στον τρόπο που μιλά ένας δεκαπεντάχρονος. Διδάσκω τα τελευταία έξι χρόνια. Κάθε χρονιά ξεκινώ πιο ενθουσιασμένη’.

Γιατί έγινες ηθοποιός;
‘Ο πατέρας μου ήταν ηθοποιός. Και τα παράτησε. Και αυτή ήταν η αιτία. Μου μιλούσε πάντα πιο όμορφα απ’ όλους. Ήθελα κι εγώ να μιλώ έτσι μια μέρα’.

Ποια ήταν η πρώτη σου επαγγελματική δουλειά;
‘Ήταν στο Θέατρο Φούρνος σε σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή ένα μονόπρακτο του Σάμουελ Μπέκετ Ρου, “Βι και Φι”. Ήμουν η Βι’.

Εργάστηκες για δέκα χρόνια στην Ελλάδα, τι κρατάς από εκεί;
‘Στην Ελλάδα ξεχωρίζω τη συνεργασία μου με τον Νίκο Καραγεώργο. Αυτός με έμαθε να παίζω. Μου έμαθε να ασχολούμαι με όλα τα πόστα σ’ ένα θέατρο. Μπορώ να σκουπίσω τη σκηνή και να τη σφουγγαρίσω χωρίς να γλιστρά, να φτιάξω όμορφα δελτία Τύπου, να χειριστώ μια κονσόλα ήχου και μια κονσόλα φωτός, μπορώ να βιδώσω σκηνικά και να τα βάψω. Ξεχωρίζω επίσης τη συνεργασία μου με τον Δημήτρη Κομνηνό στο Θέατρο Βικτώρια. Με πίστεψε και μ’ εμπιστεύτηκε αμέσως. Μου έδωσε και τον πρώτο μου μισθό. Πριν απ’ αυτόν δούλευα στο θέατρο με ποσοστά, έπαιρνα περίπου πέντε ευρώ και στην καλύτερη είκοσι ευρώ την παράσταση. Ήταν η πρώτη φορά που μου πήραν μέτρα για το κουστούμι μου. Η πρώτη φορά που είχα επίσημη πρεμιέρα κι έναν σκηνοθέτη που ένιωθα πως με θαύμαζε’.

Στην Κύπρο γιατί επέστρεψες;
‘Επέστρεψα οριστικά το 2010. Τα πράγματα στην Ελλάδα είχαν αγριέψει. Δεν μπορούσα να ζήσω. Να συντηρήσω τον εαυτό μου… Κάπου χάθηκα. Κόντευα να εξαφανιστώ. Στο αεροδρόμιο για την επιστροφή πήγα μια μέρα πριν. Ήθελα πολύ τότε να φύγω. Τώρα όμως καμιά φορά…’.

Τα τελευταία χρόνια έχεις έντονη παρουσία στα θεατρικά δρώμενα της Κύπρου. Η κρίση “ωφέλησε” το κυπριακό θέατρο;
‘Η κρίση πάντα ωφελεί τις τέχνες αλλά φοβάμαι μη γίνει επικεφαλίδα και αυτοσκοπός. Μείνετε στην κρίση για να κάνετε καλό θέατρο. Όχι. Μπορούμε και χωρίς την κρίση να παράγουμε όμορφα πράγματα. Νέοι άνθρωποι. Νέα έργα. Νέες ιδέες. Και σύγκρουση του παλιού με το νέο. Επιβάλλεται. Για να βγει η Τέχνη θέλει θυσίες λένε… Και οι θυσίες γίνονται πριν ή μετά τις μάχες. Στην Κύπρο το θέατρο έκανε άλματα και πιστεύω με λίγη βοήθεια θα κάνει και θαύματα’.

Η παράσταση “Ένα Άλμπουμ Ιστορίες” συνεχίζεται στο Σπούτνικ στη Λευκωσία μέχρι τις 26 Μαΐου. Το έργο “Πείνα” κάνει πρεμιέρα στις 14 Μαΐου στον Τεχνοχώρο της ΕΘΑΛ στη Λεμεσό και “Η κόρη μου η σοσιαλίστρια” κάνει πρεμιέρα στις 29 Ιουνίου. Πρωταγωνιστεί και στην παράσταση "Η απολυμένη" που της χάρισε μία υποψηφιότητα στα Βραβεία Θεάτρου ΘΟΚ. Δες ΕΔΩ