Ένα κυπριακό οινοποιείο ανάμεσα στα 15 πιο σύγχρονα παγκοσμίως

Δημοσιεύτηκε στις 03 Νοεμβρίου 2025

Η παραγωγή κρασιού υπήρξε ανέκαθεν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τόπο, το κλίμα και τον πολιτισμό. Τα τελευταία όμως χρόνια, η αρχιτεκτονική έχει αναδειχθεί σε βασικό στοιχείο αυτής της σχέσης, μεταμορφώνοντας τα οινοποιεία από απλές βιομηχανικές εγκαταστάσεις σε χώρους εμπειρίας, αισθητικής και ταυτότητας. Αυτό και άλλα πολύ ενδιαφέροντα αναφέρονται στο Archdaily, στο άρθρο του Diogo Borges Ferreira (αρχιτέκτονα, δημοσιογράφου και ερευνητή) με τίτλο «Αρχιτεκτονική του Κρασιού: 15 Σύγχρονα Οινοποιεία σε όλο τον Κόσμο».

Ανάμεσα στα οινοποιεία λοιπόν που φιγουράρουν στη λίστα είναι κι ένα κυπριακό, το Lampadistis Winery στον Καλοπαναγιώτη.

Όπως αναφέρεται στο κείμενο που συνοδεύει το οινοποιείο:

Στην Κύπρο υπάρχει μια μακρά παράδοση οινοποιίας, που ξεπερνά τα 5.000 χρόνια, από τότε που εμφανίστηκαν οι πρώτοι οικισμοί στο νησί. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε, αλλά το κρασί εξακολουθεί να κατέχει σημαντική θέση στην κυπριακή κουλτούρα.

Πάνω σε ένα ύψωμα, πάνω από το ορεινό χωριό Καλοπαναγιώτης, το Οινοποιείο Λαμπαδιστής στέκεται ως ένα εσκεμμένα βαρύ αρχιτεκτόνημα που μοιάζει να έχει “καθίσει” στο τοπίο με απόλυτη πρόθεση.
Σχεδιασμένο από το αρχιτεκτονικό γραφείο Eraclis Papachristou Architects, το κτίριο είναι απλό, τελετουργικό και στιβαρό.

Το Οινοποιείο Λαμπαδιστής αποτελεί παράδειγμα του πώς ένα ισχυρό αρχιτεκτονικό concept μπορεί να οδηγήσει σε μια ολοκληρωμένη λύση. Στις πλαγιές του ορεινού χωριού βρίσκονται αρκετές εκκλησίες με παραδοσιακές στέγες από κεραμίδια, που ακολουθούν την αρχιτεκτονική παράδοση της περιοχής. Μια ενδιαφέρουσα εκδοχή αυτής της παράδοσης συναντάται στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, γνωστό και ως Λαμπαδιστής. Εκεί, δεν υπάρχει μία εκκλησία, αλλά τρεις, τοποθετημένες στη σειρά — τρεις κυλινδρικοί όγκοι που προεξέχουν από τους τοίχους από τραχιά πέτρα. Οι κεραμοσκεπές που τις καλύπτουν μοιάζουν να αιωρούνται πάνω από το κύριο σώμα του μοναστηριού, αποτέλεσμα της σύγκρουσης γεωμετριών.

Ήταν ένας από τους πρώτους τόπους που επισκέφθηκε ο αρχιτέκτονας, γνωρίζοντας πως το νέο οινοποιείο θα δανειζόταν όνομα και συμβολισμό από αυτή την εκκλησιαστική σύνθεση. Έτσι, οι τρεις κύλινδροι μεταφράστηκαν σε τρεις φάσεις της παραγωγής κρασιού, και ο επάνω όγκος τοποθετήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζει αιωρούμενος, παρά το εμφανές βάρος του — μια αναφορά στο μεσαιωνικό πρωτότυπο.

Αυτή η αρχιτεκτονική γλώσσα επιτρέπει στο κτίριο να ενταχθεί οργανικά στο περιβάλλον του. Αυτό επιτυγχάνεται όχι μόνο μέσω της γεωμετρίας, αλλά και μέσω της κλίμακας, καθώς το οινοποιείο στηρίζεται με αυτοπεποίθηση στην τραχιά πλαγιά του βουνού. Είναι μια δήλωση παρουσίας, αλλά και αυτοαναφοράς — μια δομή που “σταματά” λίγο πριν την ολοκλήρωση, επιτρέποντας στο τοπίο να τη συμπληρώσει, αντί να απομονώνεται από αυτό.

Κάτω από το κυρίως επίπεδο βρίσκεται το βιομηχανικό κομμάτι του έργου — μια μηχανή “καλυμμένη” από παχιούς, συμπαγείς τοίχους με έντονη υφή. Το λαμπερό μέταλλο και οι ακριβείς λεπτομέρειες της βιομηχανίας συγκρατούνται από μια αίσθηση σταθερότητας και βαρύτητας. Ένας εξωσκελετός από εμφανές σκυρόδεμα δίνει μορφή και δομή σε όλο το οικοδόμημα.

Αντίθετα, το εσωτερικό είναι θερμό και περίτεχνο. Η ογκώδης οροφή, καθορισμένη από ισχυρές γεωμετρίες που περιστρέφονται γύρω από τους τρεις κυλίνδρους της παραγωγής, είναι φτιαγμένη από ανακτημένο ξύλο, προερχόμενο από μια μεγάλη δασική πυρκαγιά που είχε πλήξει το νησί πριν από μερικά χρόνια.

Στην ίδια λογική κλίμακας, η λεπτομερής αλλά λιτή κουπαστή και το σύστημα σκίασης που χαρακτηρίζει το κύριο επίπεδο παραπέμπουν στην παραδοσιακή πέτρινη αρχιτεκτονική του χωριού. Τα κεραμίδια-σφήνες που χρησιμοποιούνταν μεταξύ των πέτρινων επιφανειών ανασχεδιάστηκαν, επιτρέποντας μια γεωμετρία “πλέξης” ενσωματωμένη σε μεταλλική κατασκευή.

Όλα αυτά τα στοιχεία είναι ευθυγραμμισμένα κατά μήκος ενός γραμμικού άξονα, που οδηγεί από την πλαγιά του βουνού στο κέντρο της παραγωγικής διαδικασίας. Ένα πρώτο επίπεδο στενεύει σε μια γέφυρα που αιωρείται αμήχανα πάνω από το κενό, πριν στρίψει απότομα για να εισέλθει στο εσωτερικό του κτιρίου.

Το βάρος της οροφής τονίζεται από λοξούς στύλους και τρεις γυάλινους κυλίνδρους, ελαφρά στοιχεία που δείχνουν αδύναμα να στηρίξουν το φορτίο από πάνω τους. Το κύριο δάπεδο, σκοτεινό και ανακλαστικό, διακόπτεται από τους φωταγωγούς των κυλίνδρων, όπου πραγματοποιούνται οι φάσεις παρασκευής, ωρίμανσης και δοκιμής του κρασιού.

Από ψηλά, ο θεατής κοιτάζει τον εντυπωσιακό βιομηχανικό μηχανισμό, και τότε όλα αλλάζουν — οι αναλογίες, η αίσθηση, η κλίμακα. Αυτό που έμοιαζε σταθερό και γήινο αποκτά ζωντάνια και παλμό, μια εμπειρία που εκπέμπει μια σύγχρονη μαγεία.

Και όταν τελικά έρθει η στιγμή να φύγει κανείς, η εμπειρία μένει. Οι εικόνες, οι υφές, τα υλικά — όλα κολλούν στο μυαλό. Κομμάτια του κτιρίου, καρφωμένα στην πλαγιά του βουνού, εξακολουθούν να σε συνοδεύουν για καιρό μετά την αναχώρηση.