Γιατί χαμογελούν τόσο σπάνια τα μοντέλα στα κλασικά έργα τέχνης

Υπάρχει κάτι που εάν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι, έχουμε εντοπίσει περιδιαβαίνοντας τις αίθουσες των μεγάλων μουσείων: ότι οι πίνακες ζωγραφικής και ειδικά τα πορτρέτα -μιλώντας για τα αριστουργήματα από την περίοδο της Αναγέννησης, οπότε και ανθεί η προσωπογραφία μέχρι και τον 19ο αιώνα- στερούνται ως επί το πλείστον, ενός βασικού στοιχείου της ανθρώπινης έκφρασης, του χαμόγελου.

Σήμερα αντιλαμβανόμαστε το χαμόγελο ως ένδειξη συμπάθειας, φιλίας, ακόμη και αγάπης. Κατ′ αρχάς θεωρείται σχεδόν απαραίτητη προϋπόθεση στις φωτογραφίες. Ωστόσο, λίγους αιώνες πριν, τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. 

Όλοι όσοι πόζαραν -ευγενείς, άνδρες και γυναίκες, λόγιοι, στρατιωτικοί, επίσκοποι- απέφευγαν το χαμόγελο κατά τη δημιουργία του πορτρέτου του, για λόγους πρωτίστως -εξόχως πρακτικούς- που αφορούσαν την οδοντοστοιχία. Η στοματική υγιεινή ήταν υπόθεση άγνωστη τω καιρώ εκείνω, συνεπώς το χαμόγελο ήταν μάλλον αποκρουστικό.

Υπάρχει όμως και μία ακόμα πιο απλή επισήμανση. Στις μέρες μας, η πόζα για μία selfie, κρατάει δευτερόλεπτα. Το στήσιμο ενός μοντέλου ήταν (και παραμένει) μία πολύωρη, επίπονη υπόθεση. Μία ελάχιστη ιδέα του τι σημαίνει να ποζάρεις έχουν όσοι θυμούνται την εποχή της φωτογραφικής μηχανής με φίλμ, όταν στο τέλος το χαμόγελο είχε κατά μία έννοια «κρεμάσει» και το στήσιμο έμοιαζε σχεδόν με αγγαρεία.

Εκτός αυτών, ακόμη και στην περίπτωση που ένας ζωγράφος κατάφερνε να πείσει το μοντέλο του να χαμογελάσει θα ήταν ριζοσπαστικό για την εποχή, καθώς κεντρικό θέμα θα ήταν αυτομάτως το χαμόγελο, κάτι που ο εικονιζόμενος (αυτός που πλήρωνε), δεν θα ήθελε, επ′ ουδενί να συμβεί.

Πηγή: huffingtonpost.gr

EVENTS ανά ημέρα

Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
 
 
 
 
 
 
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30