«Πεφταστέρια» στον κυπριακό ουρανό – Πότε κορυφώνονται οι Περσείδες

Δημοσιεύτηκε στις 03 Αυγούστου 2026

Με μια ξεχωριστή ανάρτηση, ο Κυπριακός Οργανισμός Αστρονομίας (ΚΟΑΣ–DarkSky) καλεί το κοινό να στρέψει το βλέμμα στον νυχτερινό ουρανό και να απολαύσει τη βροχή διαττόντων Περσείδων, η κορύφωση της οποίας αναμένεται τη νύχτα της 12ης προς 13η Αυγούστου. Όπως επισημαίνεται, οι φετινές συνθήκες θεωρούνται ιδιαίτερα ευνοϊκές, καθώς η κορύφωση του φαινομένου συμπίπτει σχεδόν με τη Νέα Σελήνη, προσφέροντας ιδανικές συνθήκες παρατήρησης από σκοτεινές περιοχές της Κύπρου.

Αυτούσια η ανακοίνωση

Στην καρδιά του Αυγούστου, όταν η ζέστη της ημέρας υποχωρεί και η γη παραδίδεται για λίγο στη σιωπή, ο ουρανός αρχίζει να φωτίζεται από μικρές, στιγμιαίες ρωγμές.

Τις ονομάζουμε «πεφταστέρια», παρόλο που κανένα άστρο δεν πέφτει.

Οι Περσείδες γεννιούνται από μικροσκοπικά σωματίδια σκόνης που άφησε πίσω του ο κομήτης 109P/Swift–Tuttle κατά τα μακρινά του περάσματα από το εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Κάθε χρόνο, η Γη διασχίζει αυτό το αόρατο μονοπάτι. Τα σωματίδια εισέρχονται στην ατμόσφαιρα με ταχύτητα περίπου 59 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, θερμαίνονται απότομα και εξαϋλώνονται, χαράζοντας για ελάχιστες στιγμές φωτεινές γραμμές πάνω στο πέπλο της νύχτας.

Είναι παράξενο: κάτι τόσο μικρό, σχεδόν ασήμαντο μέσα στο Σύμπαν, μπορεί, για μία μόνο στιγμή, να φωτίσει ολόκληρο τον ουράνιο θόλο.

Η δραστηριότητα των Περσείδων εκτείνεται από τις 17 Ιουλίου έως τις 24 Αυγούστου, ενώ η κορύφωσή τους για το 2026 αναμένεται τη νύχτα της Τετάρτης 12 προς Πέμπτη 13 Αυγούστου.

Οι καλύτερες ώρες παρατήρησης από την Κύπρο θα είναι μετά τα μεσάνυχτα και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Τότε, καθώς η περιστροφή της Γης στρέφει την περιοχή μας προς την κατεύθυνση της κίνησής της γύρω από τον Ήλιο, συναντούμε περισσότερα σωματίδια, ενώ ο αστερισμός του Περσέα —από την περιοχή του οποίου φαίνονται να προέρχονται οι διάττοντες— ανεβαίνει ψηλότερα στον ουρανό.

Υπό πραγματικά σκοτεινές και καθαρές συνθήκες, η θεωρητική δραστηριότητα μπορεί να πλησιάσει τους 100 διάττοντες ανά ώρα. Στην πράξη, όμως, ο αριθμός που θα παρατηρήσει κάποιος εξαρτάται από τη φωτορύπανση, τη διαύγεια της ατμόσφαιρας, το διαθέσιμο οπτικό πεδίο και, βέβαια, την υπομονή του παρατηρητή.

Οι φετινές προοπτικές είναι εξαιρετικά ευνοϊκές. Η κορύφωση συμπίπτει σχεδόν με τη Νέα Σελήνη, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 12 Αυγούστου, στις 20:36 ώρα Κύπρου. Χωρίς το έντονο σεληνιακό φως, ακόμη και οι ασθενέστεροι διάττοντες θα έχουν την ευκαιρία να φανερωθούν μέσα στο σκοτάδι — σαν τον Νυμφίο εν τω μέσω της νυκτός.

Ο ουρανός θα είναι σκοτεινός — ή, τουλάχιστον, όσο σκοτεινός τού επιτρέψαμε να παραμείνει.

Ο ΚΟΑΣ–DarkSky δεν θα διοργανώσει φέτος ξεχωριστή εκδήλωση για την παρατήρηση των Περσείδων, καθώς έχουν ήδη προγραμματιστεί αρκετές δράσεις από διάφορους συλλόγους και οργανωμένες ομάδες. Καλούμε το κοινό να συμμετάσχει σε αυτές, να στηρίξει τους διοργανωτές και να μοιραστεί τη γνώση και τη χαρά της παρατήρησης.

Για όσους, όμως, αναζητούν μια πιο ήσυχη και προσωπική συνάντηση με το φαινόμενο, η πρότασή μας είναι απλή:

Βρείτε ένα σκοτεινό σημείο, μακριά από τις πόλεις, την πολυκοσμία και τον περιττό φωτισμό. Πηγαίνετε με λίγους φίλους ή με ανθρώπους με τους οποίους μπορείτε να μοιραστείτε ακόμη και τη σιωπή. Αφήστε τα κινητά στην άκρη, αποφύγετε τις φωτεινές οθόνες και δώστε στα μάτια σας τουλάχιστον είκοσι λεπτά για να προσαρμοστούν στο σκοτάδι.

Δεν χρειάζεται τηλεσκόπιο.

Δεν χρειάζονται κιάλια.

Οι Περσείδες παρατηρούνται καλύτερα με γυμνό μάτι, κοιτάζοντας μια μεγάλη περιοχή του ουρανού και όχι αποκλειστικά προς τον Περσέα.

Και ίσως, για μία νύχτα, να μη χρειάζεται ούτε να φωτογραφίσουμε όσα βλέπουμε.

Δεν είναι κάθε στιγμή υποχρεωμένη να μετατραπεί σε εικόνα για να αποδείξει ότι υπήρξε.

Μερικές στιγμές αξίζουν περισσότερο όταν παραμένουν εκεί όπου γεννήθηκαν: στη μνήμη, μέσα στη σιωπή μιας σκοτεινής νύχτας.

Οι Περσείδες δεν έρχονται για να μας υποσχεθούν κάτι. Δεν γνωρίζουν τις επιθυμίες μας και δεν αλλάζουν τη μοίρα μας. Είναι απλώς ύλη, ταχύτητα, ατμόσφαιρα και φως.

Κι όμως, ίσως ακριβώς γι’ αυτό να είναι τόσο συγκλονιστικές.

Διότι, για λίγα δευτερόλεπτα, μας αποκαλύπτουν πως ακόμη και η ψυχρή ύλη μπορεί να γίνει ομορφιά· πως ακόμη και κάτι που καίγεται και χάνεται μπορεί, προτού σβήσει, να φωτίσει το σκοτάδι.

Και πως ο άνθρωπος, όσο μικρός κι αν είναι απέναντι στο Σύμπαν, διατηρεί ακόμη το σπάνιο προνόμιο να σηκώνει το κεφάλι, να κοιτάζει ψηλά και να θαυμάζει.