"Αφηγήσεις γυναικών" από τη θεατρική ομάδα Prima Lux

Δημοσιεύτηκε στις 22 Αυγούστου 2016

Ενα από τα τελευταία έργα της ποιήτριας, ζωγράφου και συγγραφέα Νίκης Μαραγκού (1948-2013), τις "18 Αφηγήσεις" μεταφέρει επί σκηνής ο Αιμίλιος Χαραλαμπίδης και η θεατρική του ομάδα, Prima Lux.

Οι "18 Αφηγήσεις" είναι ένα βιβλίο στο οποίο η Νίκη Μαραγκού είχε καταγράψει ιστορίες γυναικών όπως προέκυψαν από συνεντεύξεις αλλά και με τη συνδρομή της συγγραφέα, που μεσολάβησε να τις συλλέξει και να τις επεξεργαστεί σε γραπτά κείμενα.

Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις μπορεί κανείς να αφουγκραστεί τη γυναικεία εμπειρία μέσα από διαφορετικούς ανθρώπους και σε διάφορες χρονικές περιόδους της κυπριακής ιστορίας.
Στη σκηνοθετική του προσέγγιση, ο Αιμίλιος Χαραλαμπίδης δίνει έμφαση "στην έννοια της μνήμης, της μνήμης ενός λαού, όπως αυτή παραδίδεται μέσα από τους μονολόγους που αγγίζουν με καθαρότητα την καθημερινότητα απλών ανθρώπων", όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση για την παραγωγή. "Η γυναικεία πολυφωνία εμφανίζεται ως μια ενιαία σταθερά, υπεύθυνη για τη συγκράτηση της οικογένειας και κατ’ επέκταση της κοινωνίας ολόκληρης".

Η θεατρική παραγωγή της Prima Lux, με εξαίρεση τον ίδιο τον σκηνοθέτη, συνυπογράφεται εξολοκλήρου από γυναίκες "για να ακουστεί πειστικά η Κύπρια φωνή, για να βγει η κραυγή από ένα στόμα, για να μετουσιωθεί η δύναμη σε ενέργεια κινητήριο, γενεσιουργό". Τις ιστορίες που μεταφέρονται από τις σελίδες του βιβλίου της Νίκης Μαραγκού, ζωντανεύουν στο θεατρικό πάλκο οι ηθοποιοί Λένια Σορόκου, Πόπη Αβραάμ, Έλενα Δημητρίου, Άννα Γιαγκιώζη και Μυρσίνη Χριστοδούλου.

"Προίκα ιστορική, η συλλογική μνήμη γυναικών της μιας αφήγησης των αφηγήσεων, τόσες μνήμες που για να κρατήσουν τον αγώνα για ζωή φύλαγαν τη θλίψη, έξω να μην βγει, με φιλότιμο, με όλο τον πόνο μαζεμένο, κλεισμένο ερμητικά, για να μπορούν οι μορφές του να είναι σε μια άλλη στιγμή, για την ελπίδα για ζωή, αν συμβεί, να ανακτήσουν την ολότητά τους, για να ξαναφανεί ο κόσμος μας συναπαντημένος", αναφέρει ο ακαδημαϊκός Σωτήρης Θεοχαρίδης, σε σημείωμά του σχετικά με την παράσταση.

Ο Αιμίλιος Χαραλαμπίδης εντάσσει σε μια τριλογία/τρίπτυχο τη νέα του σκηνοθετική δουλειά, η οποία ακολουθεί το «Πιτσιμπούργκο» (2012) και τη «Βρομιά» (2008). «Η παραγωγή αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως ολοκλήρωση ενός τρίπτυχου, που αγγίζει την μοναξιά της φωνής του άλλου, όταν αυτός καλείται να δώσει συνέχεια στην ύπαρξή του» σχολιάζει ο ίδιος. Όπως εξηγεί: «Το 2008 με τη ’Βρομιά’ του Robert Schneider, ο Άραβας παράνομος μετανάστης ζει κρυμμένος περιμένοντας να πέσει το σκοτάδι για να βγει έξω να πουλήσει τα 50 του τριαντάφυλλα. Το 2012 με το ’Πιτσιμπούργκο’ της Σώτης Τριανταφύλλου, η αλληλογραφία δύο συζύγων το 1912, μεταξύ Χίου και Πίτσμπουργκ, όταν οι άνθρωποι αναγκάζονταν να ξενιτευτούν για να επιβιώσουν. Τώρα, το 2016, με τις 18 αφηγήσεις της Νίκης Μαραγκού, ο ξένος επιστρέφει στο σπίτι του, αλλά παραμένει ξένος, μιλά τη ντοπιολαλιά του, ψηλαφεί τα τραύματά του – που άλλα ανοικτά και άλλα στη διαδικασία επούλωσης, συνθέτουν την ταυτότητα του λαού του – ενθυμάται την καταγωγή του, προσδιορίζει το τώρα του, επιχειρεί το μέλλον του».